YECUC MECUC

Kimse bilemediği gibi ben de bu harfleri bilemedim,

Sen de kerâmetinle bildiğin gibi oku.1

KUR’ÂN-I KERİM ÂYETLERİNİN MU‘CİZ İFADELERİNE GÖRE YE’CÛC2

 Musa Carullah

 Sadeleştiren: Nur Ahmet KURBAN3

Kaşgarlı meşhur, muhterem

Muhyiddîn Can Ahund Baba Kurban

hazretlerinin yardımlarıyla basılmıştır. Berlin

1933

Giriş

Ye’cûc, Me’cûc, Hârût, Mârût, Ashab-ı Kehf, Zülkarneyn, Mûsâ ile Hıdır,

Hz. İbrahim’in kuşları, Tevrat’ın ineği gibi Kur’ân’da zikredilip, günümüze kadar

hemen hem hiç izah edilemeyen âyetleri vuzuha kavuşturma arzusuyla her birini

ayrı ayrı risalelerde ele almak üzere, ilk defa şu Ye’cûc konulu eseri ilim

üstadlarının değerlendirmesine ve Türk talebelerin istifadesine sunuyorum. Bu

kitabı yazarken zihnimde iddia, kalbimde meydan okuma havası yoktu. Sadece

Kur’ân-ı Kerîm âyetleri hakkında ismet inancı, ümmet imamlarının bitmez

tükenmez büyük saygınlıkları karşısında teeddüp görevi zihnimin fikirlerine

hâkim, kalbimin davranışlarına da rehber, fikrim taklit bağlarından tamamen

azade idi. (İlim) talep yollarında örnekleri takip etmen nuru ve ictihat gücüyle

hareket ettim. Şayet doğruyu bulduysam bu, örnekleri takip etmenin verdiği

berekettir; Aksi yönde bir durum ortaya çıktıysa, bu da benim acizliğimden

kaynaklanan kusurumdur.

Kur’ân âyetlerinin kutsallığını muhafaza etmek düşüncesiyle

rehberliklerini, uyarmalarını, tenkitlerini lütfedecek ilim ehli insanlar varsa, halis

şükranlarımı her birlerine önceden arz ederim. Öğüt niteliğindeki sözlerini büyük

memnuniyetle kabul ederek, daha önce geçmiş hatalarımı onların yönlendirmeleri

doğrultusunda düzelteceğim, İnşallah.

Üstatların ve ilim ehli insanların dostu olmak üzere değil, belki (ilim) talep

yolunda büyük isteklerle izlerini süren talebelerinden biri olmak, ya da talebelerin

bayraktarı olmak üzere kütüphanemden uzak bu kitabımı matbuat pazarına

çıkarıp, Özgür ve güzel Yûsufları'nı az bir miktar paraya satan zahit kardeşler

gibi, hür ve değerli fikirlerimi sadece müşterilerine ve istekli talebelere faydalı

olması dileğiyle “Onu ucuz bir fiyat, birkaç dirheme sattılar.”4 arz ettim. Burada

esas amacım, Kur’ân-ı Kerîm’in kelimelerine ve âyetlerine ihtimam etmekdir.

1 Krş. ... .. ...... .......... .. ...... .... .. .. ..... .... ..... ... . ....

2Araştırmalarımız esnasında çok yönlü Türk aydını Musa Carullah’ın (1875-1949), bu eserinin iki nüshasına ulaştık. Fakat bu nüshalardan birinin baş tarafında “Kaşgarlı meşhur muhterem Muhyiddîn Can Ahund Baba Kurban Canaplirinin himmetiyle basılmıştır” şeklinde bir bilgiye yer verilirken, diğer nüshada “Finlandiya Müslümanlarından Ömer Efendi Ala Salih Canaplirinin himmetiyle basıldı” şeklinde bir bilgiye yer verilmiştir. Bu iki nüshanın basım tarihleri aynıdır.

 Bu nüshalardan birinde kitaba ait fihrist yer almaktadır. Ancak fihristteki konu başlıkları ile

kitabın içindeki konu başlıkları bir birinin aynısı değildir. Biz çalışmamızda müellifin kendi

tercihi olması bakımında daha isabetli olur düşüncesiyle kitabın içinde geçen konu başlıklarını

esas aldık. Diğer nüshada fihrist yoktur. Bunun dışında iki nüsha arasında her hangi fark söz

konusu değildir.

 Çalışmamız esnasında karşılaştığımız bir diğer husus, müellifin referansı olarak kullandığı Eski

Ahit ve Yeni Ahit’in bölüm ve paragrafları hakkında verdiği numaralar tutarlı değildir. Aynı

problem Kur’ân âyetleri ve diğer bazı kaynaklar için de söz konusudur. Biz bunları müellifin

verdiği metinlerden yola çıkarak düzeltmeye çalıştık. Metnin sadeleştirilmesi esnasında da

müellifin amacını sınırlandırmaması için bazı kelimeleri metinde kullandığı şekilde aktarmaya

çalıştık. Bazı kaynaklara ulaşmak suretiyle müellifin getirdiği nakilleri asıl metinle karşılaştırma

imkânımız olduysa da bazı kaynaklara ulaşamadık.

3 Yrd. Doç. Dr., Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Temel İslam Bilimleri Bölümü Tefsir

Anabilim Dalı Öğretim Üyesi. nurahmetkurban@gumushane.edu.tr

4 Yusuf, 12/20.

Musa Carullah

“Allah’ın adıyla. Hamd Allah’adır, seçtiği kullarına

selam olsun. Rabbî! Göğsümü genişlet. İşimi kolaylaştır.

Dilimdeki tutukluğu çöz ki, onlar sözümü anlasınlar”5

5 Taha,20/ 25-28.

6 Bunlardan biri, gündüzleri, geceleri ve haftaları aylar kadar olan bölgelerde oruç meselesi,

İkincisi, Mekke’den başka her yönü kıble olabilecek yerin bulunup, bulunmaması meselesi,

takdirlerine bağlı olarak üç talakın (...... .....) vaki olup olmayacağı meselesi.

7 Tercümesi: “Görmüyor musun otuz yıldan beri, Daimî bir hasretle gidip gelirim”. Bkz. Di‘bil b.

Alî el-Huzâî, Şiir, Haz: Abdulkerîm el-Eşter, 2. Baskı, Dımaşk 1403/1983, s. 85.

8 Tercümesi: Kesin doğruyu aradım, fikirlerin en doğrusunu arzu ederek düşünüyorum.

1. Talep Yollarında Benim İlkelerim

Cihannüma gibi kitaplarda kendisinden bahsedilen meşhur “cevabı

olmayan üç mesele”6 hakkında fakihlerin cevaplarını yazmak üzere 1911 yılında

basılmış, Ruze (Oruç) adlı kitabımda, Zülkarneyn kıssasında İslâm âlimlerinin

dilleriyle, kalemleriyle düşünmeden, ölçülmeden söylenmiş sözleri ile ilgili

teessüflerimi ortaya koymuştum. 1909 yılında basılmış, Akide İlahiyelere Nazar

risalelerinde de Zülkarneyn’in İskender olduğu yönündeki tefsiri üzerine

düzenlenmiş bozuk fikirleri reddedici bir dille ortaya koymuştum. Kur’ân-ı

Kerîm’de zikredilen Hârût, Mârût, Ye’cûc-Me’cûc, Ashab-ı Kehf, Zülkarneyn

gibi büyük önemi haiz kıssalarda İslâm âlimlerinin farklı hacimlerdeki

açıklamaları beni hiçbir şekilde tatmin etmiyordu. Bunlar akıldan, mantıktan o

kadar uzak ifadeler ki, üzüntülerimi arttırmaktan başka işe yaramamaktaydı.

Talebelik yıllarımdan son zamanlara kadar kalbimde oldukça şiddetli bir sıkıntı,

fikir dünyamda büyük bir şaşkınlık sürüyordu.

..... ...... .. ... .. . * ........ .... ..... ...7

Ümmet imanlarının bitmez tükenmez ilmî yetenekleri, ilahî kerametleri

huzurunda saygılı olmanın lüzumunu biliyordum. Ümmet imamlarının parlak

sünnetlerini takip etmekle birlikte, gerçekleri arama yolunda, her insanın ictihat

hakkının olduğunu da biliyortum. Hem onlara saygılı olmak hem de ictihat

hakkından istifade ederek gerçekleri arama yolunda saygıyla ve özgürce hareket

ediyordum. Onları takip etmek suretiyle ileriye doğru yol alıyortum. Taklit zinciri

ile bağlanmakla hem isabetten hem de sevaptan mahrum kalmak zarureti bende

yoktu.

..... ....... .. ..... .... . .. .. ........... ...8

Matematik, edebiyat, mantık, kelâm, fıkıh, usûl, felsefe ilimlerine ait son

dönem ulemasının kalemiyle telif edilmiş metinler, şerhler, haşiyeler tamamen

okuduktan ve ümmet imamlarının büyük ictihadları ile yazılmış ilim hazinelerini

de senelerce mütalaa etmek suretiyle düşünme melekesi elde ettikten sonra, İslâmî

eserlerde mevcut olup, hiç çözüme kavuşturulamamış meselelere göz atmayı

düşündüm. Biri diğerini ya izah ya da tamamlayan ve yahut tenkit eden İslâm

müctehidlerinin muhtelif düşüncelerinin güçlü nuru ile söz konusu problemlerin

bazılarını çözüme kavuşturmanın yollarını buldum. Mezhep imamlarının çeşitli

konularla ilgili görüşlerini bazan tamamlıyor, bazan da icmâlarına muhalefet

ediyordum. Ümmet imamlarının bitmez tükenmez ilmî yetenekleri kalbimde derin

bir yer işgal etmekle birlikte, muhalif davrandığım anlarda az çok azap

duymaktaydım. Örneğin, büyü, nesh ve şeriatın delilleri gibi en büyük konularda

ümmet imamlarının icmâlarına muhalif olmam, bana o kadar ağır gelmediyse de

özellikle çok daha kolay bir konu olan keffâret konusunda dört mezhep

imamlarının icmâlarına “Ruze” sahifelerindeki muhalefetim bana çok ağır

gelmişti. Hatta birkaç hafta uykularımı kaçırmıştı. Benim gibi henüz bir talebe

olan kimselerin bile elde edebilecekleri neticelerden ümmet imamlarının aciz

kalmaları yahut bilememelerini gönlüm kabul edemiyordu. Bu durumu tamamen

imkânsız olarak görüyordum. O günkü ruhsal durumumu ve aklımda dolaşıp

durmakta olan fikirlerimi “Ruze” kitabımın 84-191 sayfalarında yazdım.

Haftalarca hayretler ve kararsızlık içerisinde kaldım. Düşünüyordum ve

zihnimi yoklamaya çalışıyordum. Nihayet vücuduma bir sükûnet, kalbime büyük

bir ferahlık indi. “Kalpler Allah’ı anmakla sükûnete ermeyecek mi?”9 dedim.

“Çabalarım Allah yolunda idi. Fikrim halis Allah için idi. Ne başında ne de

sonunda nefsanî ve dünyalık amacım vardı. Kur’ân-ı Kerîm’in âyet-i

kerîmelerine, Şari‘-i Hakîm (a.v) hazretlerinin nebevî sünnetlerine, ümmet

imamlarının içtihatlarına gücün nispetinde göz attıktan sonra senin başka seçme

hakkın kalmadı. Günahların kalmadı. Elde ettiğin nasibin neyse söyle, yaz, hiçbir

beis yoktur. Fikrin doğruyu bulmak ise teblîğ farzdır. Söylemek ve yazmak

vazifendir. Yanlış olursa bir başkası tashih edecektir.” Vicdanımın sözüne kanaat

getirdim.

9 Ra’d, 13/28.

Ümmet imamlarının açıklamalarına ya da icmâlarına muhalif olsa da buna

göre fikirlerimi özgürce ve saygıyla her vakit yazmaktayım. Benim (ilim) talep

yoludaki ilkelerim ve muhalif olduğum durumlarda mazeretim bu idi; bundan

sonra da bu olacaktır.

2. Ye’cûc Meselesinde Görüşlerimin Temelleri

Kefaret meselesinde olduğu gibi, Ye’cûc ve Me’cûc meselesinde de bende

tekrar büyük bir huzursuzluk, güçlü bir şaşkınlık meydana geldi. Fakat bunun

sebepleri tamamen başka idi. Burada ümmet imamlarına tam bir muhalefet

şaşkınlığı yoktu. Ben dört beş noktada hayrete düştüm.

1. İşâya, Yeremya, Hezekiel, Yoel gibi Eski Ahit kitaplarında, lâhûtî

Yuhanna’nın rüyaları gibi, Yeni Ahit’te de Ye’cûc ve Me’cûc kıssaları yalnız

geleceğin fitnelerine ait hususlarda zikredilmiş olup, Ye’cûc ve Me’cûc’ün zikri

Zülkarneyn gibi birkaç bin seneden öteye geçmez. Yani, Kehf kıssası, müstakil bir

kıssadır. Bu kıssada geçenlerin Eski Ahit’te geçen hayal ürünü kıssalar ve lâhûtî

rüyalarla hiçir alakası yoktur. Rivayet tutkunu tefsir sahipleri bütün o hayal

mahsulü şeyleri ve rüyaları tefsir sahifelerine almış olsalar da bunlar tamamen

tahriftir.

2. Dehşetli, bütün tafsilatıyla lâhûtî rüyalarında, gelecek zamanların

birinde Ye’cûc ve Me’cûcler’in bütün yeryüzünü tahrip edecekleri, Eski Ahit

sahifelerinde; ancak Ye’cûc ve Me’cûc’ün fatihlerden biri tarafından mağlup

edileceği, Enbiya Sûresi’nde bir âyet-i kerîmede zikredilmektedir.10 Yani Kur’ân-ı

Kerîm’in âyetleri, Eski Ahit hayallerinin, lâhûtî rüyalarının hikâyesi olamaz. Belki

tam manasıyla muhaliftir. Tefsir sahifelerinde, hadîs kitaplarında o uydurmaları

ve rüyaları nakledip, Kur’ân âyetlerini Yahudilerin hayal ve rüyalarına hamletmek

tahriftir. Kur’ân-ı Kerîm’in asıl maksatlarından gafil olmak demektir.

10 Enbiya, 21/96.

3. Ğuğ ve Mağuğ ya da Ye’cûc ve Me’cûc adıyla yeryüzünde hiçbir vakit,

hiçbir halk, hiçbir cins, hiçbir millet ve hiçbir devlet olmamıştır. Yalnız

Yahudilerin uydurmalarında ve rüyalarında bulunmaktadır. Kur’ân- Kerîm

âyetlerini o yolda tasvîr ya da tasavvur etmek her hâlükârda akılsızlık ve gaflettir.

Çok ilginç, isimlerinde gayet büyük sihir gücü varmış. İrili ufaklı

kitapların her birine Eski Ahit, Yeni Ahit ve Kitab-ı Mukaddes gibi yalan isimler,

Yahudi peygamberlerinin marifetiyle kabul edildikten sonra bütün muhtevası

kutsal hakikat olma gücüyle Yahudilere, peşinden Hıristiyanlara sirayet ederek,

orta çağda halkın kalplerine, akıllarına, ilmi kararlarına hâkim olmuştur. Filistin

topraklarına nispetle o dönemlerde Uzak kuzey de mevcut olan Türklerin ana

yurtları, Hezekiel 39. Bab’ın ektisiyle Ğuğ ve Mağuğ yurdu diye

isimlendirilmiştir. Hıristiyanların haritalarına da “Ğuğ ve Mağuğ yurdu” diye

işlenmiş, daha sonra sözlüklere, “Ye’cûc ve Me’cûc Türklerden iki ümmettir.”

gibi açıklamalarla kaydedilmiştir. Hatta İhvân-ı Safa gibi eski ilmî kaynaklarda

da, Cihannüma gibi güzel coğrafya eserlerinde de ilmî bir hakikatmiş gibi

değerlendirilir hale gelmiştir. Tam bir veba gibi İslâm eserlerinin bütününe sirayet

etmiştir.

Yahudi sihirlerinin o kadar büyük gücüne İslâm âlimlerinin de böyle

hallerine şaşırıyordum. Kur’ân-ı Kerîm’in mucizeli ifadeleri önünde öyle değersiz

yorumları elbette inkâr ediyordum. Ancak meseleyi çözüme kavuşturamamaktan

kaynaklanan acizliğim beni son derce azaba mahkûm ediyordu. Burada ümmet

imamlarının icmâlarına muhalif olmak gibi hayret verici bir şey yok gibi görünse

de böylesine açık ve kolay nüktelerden bütün ümmetin habersiz kalması gibi

şaşırtıcı bir durum söz konusudur. Bunlara bakarak huzursuzluğum artıyordu.

4. Eski Ahit sahifelerinde “..” nida harfidir. Asıl isim sadece “... (cüc)”

kelimesidir. Kur’ân-ı Kerîm’de iki yerde zikredilen “Ye’cûc ve Me’cûc”

kelimesinde “..” harfi ismin bir cüzüdür. Bütün isim “Ye’cûc”dür. Rivayet

düşkünü müfessirler Ye’cûc ve Me’cûc hakkında bütün Eski Ahit ve Yeni Ahit

sözlerini belki Talmud’un da masallarını bir bütün olarak taklit etmiş olsalar da,

Ye’cûc Mecuc sözüyle “Cüc” kelimesinin son derece açık farklarına nedense

hiçbiri dikkat etmemişlerdir. Hıristiyanların haritalarında Ğuğ ve Mağuğ’un

yurtlarını gördükten sonra İslâm âlimleri de Hıristiyanların haritalarını Kur’ân-ı

Kerîm âyetlerine hâkim kılıp, Türklerin ana yurtları üzerine “Ye’cûc ve Me’cûc

yurdu” ismini nakşetmişlerdir. “Onlar ancak sizin ve atalarınızın taktığınız

isimlerdir. Onlar hakkında Allah, hiçbir delil indirmemiştir”.11

11 Necm, 53/23.

12 Fussilet, 41/42.

13 En’âm, 6/115.

14 Cuma, 62/5.

Yahudilerin güçlü sihirlerine, Hıristiyan dünyasının büyük cahilliklerine

sadece taklit sapıtması ile Türkler gibi büyük bir ümmet ile oynamak, Kur’ân-ı

Kerîm âyetlerini Allah’ın indirdiği amaç dışında tasarruf etmektir. Kur’ân-ı

Kerîm’in kelimeleri ile oynamaktır. Ben bunun gibi davranışları bir kenara

bırakıyorum, saygıyla ve özgürce inkâr ediyorum.

5. Eski Ahit ve Yeni Ahit’te “Cüc” ismi ile zikredilen bir kelimenin

Kur’ân-ı Kerîm’de “Ye’cûc” diye isimlendirmenin amacı nedir, hikmeti nedir ve

sebebi nedir?

Müsemma (isimlendirilen) bir olduktan sonra, gerçek Eski Ahit tarafında

mı? Yahut Kur’ân-ı Kerîm tarafında mı? İsim olduktan sonra farz edin ve her biri

doğrudur deyin. Ancak Kur’ân-ı Kerîm’de faydasız bir “..” harfini getirmenin

sebebi nedir?

Kur’ân- Kerîm’de hata olmaz. “Ona ne önünden ne de ardından batıl

gelemez. O, hüküm ve hikmet sahibi, övülmeye lâyık olan Allah tarafından

indirilmiştir”.12Kur’ân-ı Kerîm’de mevcut olan zait harfler boşuna zikredilmez.

“Rabbinin kelimesi (Kur’an) doğruluk ve adalet bakımından tamdır. Onun

kelimelerini değiştirebilecek yoktur. O, hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir”.13

Şu iki gerçek bana hem iman nuruyla hem de ilmin ışığıyla açıktır. Şu iki

hakikatin gücüyle ben uzun süre düşündüm, okudum, nihayet bu ihtilaf benim

elimde çok bereketli bir anahtar oldu. Kur’ân-ı Kerîm, Ye’cûc ve Me’cûc’ün

hazinelerini bana tamamen açtı. Küçük sayfalara büyük gerçekleri dâhil etme

yoluyla, denizleri küplerle sunmak gibi bir ustalıkla Fütuhat-ı Medîne (Peygamber

şehri) ganimetlerinin beşte birini bütün mücahid talebelere ganimet olarak

dağıttım. Bu kitabı sadece bu amaçla yazdım. Her cümlesinde sözüm girişken

talebelerimedir.

3. Sâmîlerin Semâvî Kitapları

Yahudilerin Eski Ahit ve Kitab-ı Mukaddes isimleri ile bilinen kitapları: 1.

Tevrat, 2. Elçiler, 3. Mektuplar olarak üç aşamada dikkate alınır. Bunların

tamamına Kur’ân-ı Kerîm’de esfar adı verilmiştir.

“Tevrat'la yükümlü tutulup da onu taşıyamayanların durumu, koca koca kitaplar

taşıyan merkebin durumuna benzer, Allah'ın âyetlerini yalan sayan kavmin misali

ne kötü! Allah zalimler topluluğunu doğru yola çıkarmaz”.14 Bu âyet Yahudilerin

bütün asırlar boyunca semâvî kitaplarına bakışlarını ortaya koyma hakkında

mucizeli bir ifadedir. Ümmîlere ümmîlerden, başka milletlerin her birine de

kendilerinden elçiler gönderildiğinden bahseden önceki üç âyet-i kerîmeden

sonra, Yahudilerin kitaplar yüklenmiş merkebe benzediğini zikretmek ayrıca

mühim bir mucizenin açıklamasıdır.

Bu kitaplar (esfar) 24’tür. Hz. Mûsâ’ya nazil olan Tevrat beş kitaptan

oluşmaktadır.

1. Tekvîn, Hz. Âdem’in yaratılışı, Hz. Nuh, İbrahim, İshak, Yakub ve

Yûsuf’un hayat hikâyelerine dair konuları içerir.

2. Çıkış, Mısır’da Firavun’un elindeki İsrailoğulları’nın esareti, Hz.

Mûsâ’nın tarihi, Yahudilerin Mısır’dan çıkışı ve Sina’da Hz. Mûsâ’ya Tevrat’ın

indirilişini anlatır.

3. Levililer, din adamaları kitabıdır. Genel olarak şerîât ahkâmı, kurban ve

bayramlarla alakalı hükümleri içerir.

4. Sayılar, İsrailoğulları’nın Tîh çölündeki durumları, Filistin hükümdarı

ile olan savaşlarını anlatılır. Bu duruma Mâide sûresi 20-26. âyetlerde işaret

edilmiştir.

5. Tesniye kitabı, Allah’ın sözleri, yani Kur’ân-ı Kerîm’de “Mûsâ için,

Tevrat levhalarında her şeye dair bir öğüt ve her şeyin bir açıklamasını yazdık”15

şeklinde geçen âyetde ortaya konulmuş olan sözlerdir. Bunlar Hz. Mûsâ’nın bütün

vasiyetlerini kapsar.

15 A‘raf, 7/145.

16 Kasas, 28/43.

Bu beş kitap Hz. Mûsâ’nın Tevrat’ıdır. Yeryüzünde evvelki ümmetler

tarafından bilinen kitaplar arasında en önemli cihan kitabıdır. En eski kanun

kitabıdır. Tensiye kitabı, bütün Tevrat’ın özeti ve ruhudur. Yahudilerin kitabı

içinde az çok tahriften korunmuş bir kitap varsa o da Tesniye kitabıdır.

Kasas sûresinin “Andolsun, ilk nesilleri yok ettikten sonra Mûsâ’ya -

düşünüp ibret alsınlar diye- insanların kalp gözünü açan deliller ve bir hidayet

rehberi, bir de rahmet olarak Kitab’ı verdik”16 şeklindeki âyet-i kerîmesi, bütün

insanlık için Tevrat’ın önemi hakkında büyük bir şahitliktir.

Elçiler kitabı, Bakara sûresi 126. âyet-i kerîmenin “Elçilere Rableri

tarafından verilen o şey” şeklindeki cümlesinde geçen “elçiler” kelimesi, istiare

kılınmak suretiyle İsrailoğulları’nın Hz. Mûsâ’dan sonraki elçilerinin kitaplarına

ad olmuştur.

6. Yeşu, 7. Hâkimler, Samuel I. ve II, 9. Krallar I. ve II gibi kitaplar Hz.

Mûsâ’dan sonra Babil esaretine düşene kadarki süreçteki İsrailoğulları’nın

tarihidir. 10. İşaya, 11. Yeremya ve 12. Hezekiel olmak üzere bu üç büyük kitap,

Yahudilerin büyük peygamberlerinin kitaplarıdır. 13. Hoşea, 14. Yoel, 14. Amos,

16. Obadya (Ovadya), 17. Yunus, 18. Mika, 19. Nahum, 20. Habakuk

(Habakkuk), 21. Sefanya, 22. Hagay, 23. Zekeriya, 24. Kralların işleri gibi bu 12

kitap küçük peygamberlerin kitaplarıdır.

Metuplar: 1. Mektup, Eyyûb’un kitabıdır. Eyyûb’un bu güzel kitabı

Kur’ân-ı Kerîm’de zikredilir. Aslı ise Arapçadır. Kaza ve kader meseleleri

konusunda önemli bir kitaptır. 2. Mezmurlar, Dâvûd’un Zebur’udur. Bu, Eski

Ahit içerisinde en büyük kitaptır. 3. Şairlerin şiirleri ve 4. Özdeyiş, Hz.

Süleyman’a ait iki kitaptır. 5. Rauth, Yahudi tarihinde meşhur bir kadındır. Hz.

Dâvûd’un büyük annesidir. 6. Mecle Ester (.... ....), Adse adında bir Yahudi’nin

azatlısıdır. İran Şehinşahlarından birinin hanımıdır. Yüz bin kadar İranlının

helakine sebep olmuştur. 7. Mersiyeler, peygamber Yeremya’nın mersiyeleridir.

Heykelin, devletin ve milletin yok oluşlarına ait üzüntüleri içeren mersiyelerdir. 8.

Daniyal, 9. Uzra be 10. Nahum’dan ibaret bu üç kitap Babil ve İran padişahları

dönemindeki Yahudilerin durumlarına aittir. 11. İlk Günler kitabı ve 12. İkinci

Günler kitabı, Buhtunnasar dönemindeki Yahudilerin durumunu anlatır.

Şu otuz altı kitap, Kitab-ı Mukaddes’in Eski Ahit kısmını oluşturmaktadır.

Tamamı Yahudilerin kitaplarıdır. Yahudilerden ziyade Hıristiyanların elinde,

bütün Hıristiyan kiliselerinde okunan bir kitaptır ve kutsal kitap olarak kabul

edilmektedir. Hıristiyan devletlerin var gücüyle, kiliselerinin olağan üstü

gayretleri ile yeryüzündeki bütün dillere tercüme edilmiş ve yeryüzüne

milyarlarca nüshası dağıtılmıştır.

Çok ilginçtir ki, Yahudilerden daha ziyade kiliselerin bu şekildeki olağan

üstü çalışmaları, Kur’ân-ı Kerîm’in Mâide sûresi 44. âyette ifade edildiği üzere

“Allah’ın kitabından yanlarında muhafaza ettikleri ile …” cümlesinin gayet büyük

bir tecellisi midir? yahut A’raf sûresinde geçen “Yeryüzünde haksız yere büyüklük

taslayanları âyetlerimden uzaklaştıracağım. Onlar gördükleri hiçbir âyete

inanmazlar. Gördükleri hiçbir doğru yolu kendilerine yol edinmezler. Ancak

gördükleri sapıklık yolunu hemen kendilerine yol edinirler.”17 âyet-i kerîmesinin

mükemmel bir delili midir?

17 A‘raf, 7/146.

4. Eski Ahit’in Fihristleri

Yahudilerin otuz altı kitabını tanıtırken, içindekilerden de toplu bir şekilde

bahsetmiştik.

1. Eski Ahit’in tamamı Yahudilerin tarihine aittir. Hatta Tevrat’ın beş

kitabı da Hz. Âdem’den Hz. Yûsuf’a kadar olan Yahudi neslinin hayat hikâyeleri

ve yaşam özelliklerine ait menkıbelerden ibarettir. Elçilere saygı ve tenzih

İslâm’ın gerçekten güzel akidesindendir. Ben bunu biliyorum. Fakat Eski Ahit

hakkındaki Yahudi ve Hıristiyanların inançlarını da teslim yoluyla kabul

edebiliyorum. Tahriflerini iddia etmek faydasız bir zahmettir. Kendileri kabul

ettikten sonra ben de kabul ederim. Tahrif, son yüzyılın tenkitçilerinin marifetiyle

tespit edilmiş ise de zarureti olmayan bir devadır.

2. Bugünkü Tevratlar, Likoriğ’ın (......) kanunlarından daha eskidir.

Tevrat’ta hem Yahudi tarihi hem de ilahî hükümler bulunmaktadır. Tevrat, belki

eski dönemdeki Yahudilerin tarihi geçmişlerine, yaşam tarzlarına ve edebî

doğalarına tamamen uygun bir fotoğraftır. Eski Ahit’te ne varsa yüzyıllar boyunca

Yahudilerde elbette aynısı var olmuştur. Doğruluğun en nihaî derecesi de vakıaya

mutabık olmasıdır. Yahut bütün yeryüzünde, bütün asırlar boyunca Yahudilerin

sosyal, ekonomik ve yaşam tarzları, Eski Ahit’in bir nüshasıdır. Yahudilerin

ruhlarına, vücutlarına basılan Tevrat mührü, Eski Ahit damgası, hiçbir yerde,

hiçbir mekânda hiçbir güçle yok olmaz. Yahudiler Eski Ahit’in her eserine her

zaman sadık kalır. Yahudiler “işittik ve isyan ettik” deseler de, Eski Ahit

ruhlarıyla söylemiş olurlar. Bunun gibi iki taraflı uyum hiçbir millette, hiçbir

kitapta yoktur. Oldukça ibretli bir durumdur. Yahudiler Talmud’un, Talmud,

Yahudilerin fotoğraf nüshasıdır.

3. Tevrat’ta belki umumiyetle bütün Eski Ahit’e, cümlelerinin, kıssaların

her birinde en nihaî amaç ve en mühim netice telkîn ve mesajdır. Büyük

Papalarının halkla yahut Yehovalarıyla olan ilişkileri hakkındaki marifetli

hünerleri, çocukları tarafından kutsal büyük bir ders gibi itibar görür. Tevrat

sayfalarında yaşam hallerinin her birine tedbir olabilecek güzel, muhtelif millî

örnekler, büyük Papaların hayat hikâyelerinden, menkıbelerinden, Eski Ahit

sayfalarında büyük ustalıkla ve “elçiler”in marifetiyle toplanmıştır. Talmud da

Yahudi kâhinlerinin şeytanca içtihatlarıyla dört beş asır içinde tefsir edilmiştir.

4. Kâhinlerin, şairlerin hayal güçleri yahut halkın kuruntuları, uydurulmuş

masalları, hurafî hikâyeleri Eski Ahit’te mevcuttur. Bu masallar, yaşanmış

hakikatleri, halkın aklına yaklaştırmak yahut halkın edebî, sosyal durumlarına

etkin kılmak düşüncesiyle, hurafeler pratik hikmet dilinde nasıl kullanılıyorsa elçi

dilinde de aynı şekilde açıklanmıştır. Tevrat’ta böyle masallar vardır.

Önceki dinlerin, eski milletlerin mitolojilerinde böyle güzel masallar çokça

bulunur. Homeros gibi büyük bir şairin Yunan mitlerine ait şiirlerini oldukça

isabetli ve güçlü bir dille eleştirmiş olan Platon (Eflatun) gibi büyük bir ilahî

hakîm, filozof kendi Cumhuriyet ve Ziyafet gibi kitaplarında birkaç tane masal

yazmıştır. Filozofların en büyük imamı Sokrates gibi büyük hakîm, kendi

öğrencilerine güzel masallar anlatırdı. Sokrates, şüphesiz tek tanrıya inanan

(muvahhid) bir kişi idi. Öyle ise de son dakikada hatta zehir içtikten sonra halkın

hurafî inançlarına saygıyla tıp tanrısı Eskolap adına bir kurban vasiyet etmiştir.18

(Bu vasiyet) hayat hastalıklarından ölüm esenliklerine kurtuluş fidyesi gibiydi.

Yani güzel masalların edebî faydaları olur, hurafî inançlar, peygamber huzurunda

da, hikmet nazarında da muteber olabiliyor.

18 Bu güzel vasiyeti İhvân-ı Safa 11. risalede, 4. ciltte Fadin Fi’n-Nefs adlı eserinden nakletmiş ise

de büyük bir tahrifle anlatmışlardır. Yahut bunu neşredenler “kötülüğün elebaşları” yerine,

“iblislerin elebaşları” kelimesini yazmış olmalıdırlar. Neşredenlerin büyük hataları 4. cilt, 359.

sayfada Hârût ve Mârût kelimeleri hakkındaki üç satırda onların kalemleriyle tespit edilmiştir.

5. Kur’ân-ı Kerîm

Halk masallarından, hurafî akidelerinden istifade etmek câizdir. İslâm’ın

en büyük sûfîleri, en zor hakikatleri gayet lezzetli, belagatli masal üslubu ile

anlatırlar. Fakat amaçlardan birini açıklama yolunda güzel masallar, güzel hurafi

akideleri kullanma ihtiyacından tamamen uzak, tamamen üstün ve şerefli olması

hasebiyle Kur’ân-ı Kerîm’de hiçbir sûrede hiçbir âyet-i kerîmede eski ya da yeni

masalların hiçbiri zikredilmemiştir. Kur’ân-ı Kerîm’de “Onlara, o memleket

halkını örnek ver”19 gibi ve “Tevrat’la yükümlü tutulup da onunla amel

etmeyenlerin durumu, ciltlerle kitap taşıyan merkebin durumu gibidir.”20

şeklindeki misaller varsa da bilinen manasıyla masallar, mitler, hurafi akideler

Kur’ân-ı Kerîm’de yoktur. Bu yönüyle diğer semâvî kitaplarla arasında olan farkı

çok büyüktür.

19 Yasin, 36/13.

20 Saf, 61/5.

21 Tekvîn 10/2.

22 Hezekiel, 2/39. Müellifin zikrettiği yerde bu bilgiye rastlamadık. Ancak aynı bölümün 6.

âyetinde “Magog’un ve kıyıda güvenlik içinde yaşayanların üzerine ateş yağdıracağım.” gibi

bilgiler zikredilmiştir.

Kur’ân-ı Kerîm’de önceki ümmetlerin, peygamberlerin, İbrahim, Yûsuf,

Mûsâ, Meryem gibi şahısların farklı boyutlardaki hikâyeleri var ise de Kur’ân-ı

Kerîm’de tarih yoktur. Kur’ân-ı Kerîm önceki ümmetlerin, peygamberlerin ve

şahısların hikâyelerini zikretse de her zaman en önemli bir amaç için zikreder.

Çeşitli amaçlar arasında, Eski Ahit sahifelerini az çok tashih eden ifadeleri de

tekrarlarıyla elbette mevcuttur. Peygamberlerin durumlarını anlatılıyorsa ya da

Eski Ahit hikâyelerini naklediyorsa her biri hakkında en önemli, çok esaslı

malumatları Kur’ân-ı Kerîm ziyadesiyle zikreder. Eski Ahit’in muhtevasından ve

tarihin bin bir gözünden gizli kalmış büyük olayları ve önemli gerçekleri güzel bir

dille Kur’ân-ı Kerîm ifade eder.

Kur’ân-ı Kerîm Âyetleri’nin Mucizeli İfadelerine Göre Samîlerin

Peygamberleri ve Semâvî Kitapları adlı bir kitabımda Eski Ahit hikâyelerini,

Kur’ân-ı Kerîm’in ifadelerini Allah’ın yardımıyla açıkladım.

Bu cümleden olarak, bütün asırlarda, bütün Yahudilere, Hıristiyanlara,

İslâm milletlerine İşaya, Yeremya, Hezekiel, lâhûtî Yuhanna’nın kitaplarıyla veba

gibi sirayet etmiş müthiş Ye’cûc ve Me’cûc inançları hakkında Kur’ân-ı Kerîm’in

dikkat çekici, özlü ve mucizeli büyük bir tespiti vardır.

6. Eski Ahit’te Ye’cûc ve Me’cûc

1) Nuh`un oğulları Sam, Ham ve Yafes’in öyküsü şudur: Tufandan sonra

bunların birçok oğlu oldu. Yafes’in oğulları: Gomer, Mağuğ …21

2) Me’cûc’e bir ateş gönderdi.22 Burada Me’cûc, ya bir memleketin adı ya

da o memleketin halkıdır.

3) “Ey âdemoğlu, yüzünü Mağuğ ülkesinden Roşun, Meşekin ve Tubal’in

önderi olan Ğuğ’a çevir, ona karşı peygamberlik et.”23 Burada Me’cûc, memleket

ismi olup, Cüc, ya memleketin halkıdır, ya da memleketin büyüklerinden biridir.

23 Hezekiel, 38/1.

24 Hezekiel, 39/1-2.

25 Tesniye, 49-50. Müellif bura da bir alıntı hatası yapmıştır. Bu âyetleri zikrettikten sonra onun

verdiği rakam 28-49 şeklindedir.

26 Yeremya, 5/15-16.

4. “Ve sen âdemoğlu, Ğuğ’a karşı peygamberlik et ve ona de ki, “Egemen

Rab şöyle diyor: “Ey Roşun, Meşekin, Tuval’ın önderi Ğuğ, işte, ben sana

karşıyım ve seni geri çevireceğim ve seni ileri götüreceğim ve uzak kuzeyden

çıkaracağım ve İsrail’in dağlarına getireceğim.”24

Burada Cüc, büyük bir memleketin, güçlü bir halkın reisi olabilir. Mısır

hükümdarı Firavun, Amalika hükümdarı Acac, Roma hükümdarı Kayser, Habeş

hükümdarı Necaşi gibi bu isimlerin her biri, hükümdarların umumî lakaplarıdır.

Bu durumda Cüc kelimesi, Türkçe olabilir. Kelimenin aslı Gök’tür.

Rusların Gosodar sözlerinde Gök Sodar anlamında olup, göğün hükümdarı

anlamına gelebiliyor. Bu da Gök Tanrıdır.

Türkçe kağan sözü, Aramca köhn kelimesinden alınmış değilse, Gökhan

olabilir. Aksi durum da ihtimal dâhilindedir. Yani köhne kelimesi Kağan

kelimesinden alınmış olabilir. Neticede kehanet kelimesi de türetilmiş olabilir.

Böyle durumlarda iki yönlü bir tahmin yürütmek mümkündür. Eski

Ahit’teki, memleketin hükümdarına söylenmiş Cüc kelimesinin aslı, her hâlükârda

gök olabilir. Bu ihtimal daha güçlüdür. Samîlerin dillerinde Cüc kelimesinin başka

şekilde kullanılışı yoktur. Türkçede ise gök sözü çok kullanılmaktadır.

5. “Rab uzaktan, dünyanın öbür ucundan bir ulusu -dilini bilmediğiniz bir

ulusu, yaşlılara saygı, küçüklere sevgi beslemeyen acımasız bir ulusu- birden

çullanan bir kartal gibi başınıza getirecek.”25

6. Ey İsrail halkı, Uzaktan gelecek bir ulusu üzerinize saldırtacağım” diyor

Rab, “Köklü, eski bir ulus; Sen onların dilini bilmez ve ne dediklerini anlamazsın.

Oklarının kılıfı açık bir mezar gibidir, Hepsi birer yiğittir.26

Son iki âyette uyarı diliyle ortaya konmuş olan çok güçlü, büyük ulusun

yerleri, memleketleri 4. numarada mezkûr “Kuzeyin uzağından” kelimeleri ile

açıklamaktadır. Eski haritalarda, eski coğrafya kitaplarında, İhvân-ı Safa

Risaleleri gibi ilim mecmualarında memur yurtlarından bahsederken Türklerin

ana yurtlarına “Ye’cûc ve Me’cûc Ülkesi” isimlendirmesi nakşedilmiş olsa da

bunun asıl kaynağı, Eski Ahit’in Tesniye, Yeremya ve Hezekiel gibi kitaplarıdır.

7) Sayıları denizin kumlarından fazla halk Ye’cûc ve Me’cûc büyük

şeytanın, İblisin siyasetiyle güçlü Deccal’ın komutasında Yahudilerin üzerine

hücum edecektir. Neticede o güçlü halkın her birini Allah helak edecek”.27

27 Lahutî Yuhanna’nın Ruyaları 20/7.

Burada Cüc ve Me’cûc, Yahudilere karşı olan, bütün yeryüzünün bütün

milletlerdir ve bütün devletleridir. “Bütün yeryüzünün dört tarafında yerleşmiş

olan Cüc Me’cûc” demek yeryüzünün bütün ümmetleri ve bütün devletleri

demektir.

İşaya, Yeremya ve Hezekiel gibi Yahudi peygamberlerinin

peygamberliklerine ve lâhûtî Yuhanna gibi büyük bir Yahudi’nin rüyalarına karşı

gelmiş, zalim ve günahkâr Yahudileri, biraz disipline ve terbiye etmek maksadıyla

Yahudilerin Yahoveleri ve Yahudiler üzerine Yahudilerin güçlü düşmanlarını

Cücler ve Me’cûcleri yani yeryüzünün bütün milletlerini bir zaman diliminde sevk

edecektir.

Güçlü düşmanın şiddetli pençeleriyle Yahudileri disipline ettikten sonra

Yehova kendinin büyük cömertliğini hem de Yahudiler hakkındaki büyük

sevgisini bütün âlem huzurunda izhar etmek için çok korkunç ilahî cezalar ile

bütün Cüc ve Me’cûcleri yani yeryüzünün bütün ümmetlerini tamamen helak

edecektir. Yahudiler yolunda bütün milletleri kurban edecektir.

Sonra, yeryüzünün bütün hayvanlarını, yırtıcı kuşlarını, kurtlarını kendinin

kurban bayramına davet edip, bütün zalimlerin semiz atlarını ve padişahların

kanlarını vahşi hayvanlara takdim edecektir. Cebbarların semiz atlarını yiyen

Yahudilerin karınları doyacaktır. Kanlarını içen Yahudiler sarhoş olacaktır. Cücler

tamamen helak olduktan sonra bütün milletler cenaze matemlerinde yeryüzünün

kuşlarına, kurtlarına Yahudilerin Yehova’ları bir merasim, büyük bir düğün

yaptıktan sonra kasabalarından, şehirlerinden Yahudileri çıkaracak, bütün

yeryüzünün mallarını elde edeceklerdir. Önceki gasp edicileri gasp ederler.

Ganimetler hesapsız olacaktır. Ancak savaş aletleri, silahları bütün kasabaların

bütün şehirlerin var olan ocaklarında, hamamlarında, bütün fabrikalarında yakmak

için yedi sene tutuşturmaya tamamıyla yetecektir.

Şu son 17 satır, İşaya, Eremya, Hezekiel ve Yoel gibi Yahudi

peygamberlerinin kitaplarında özellikle Hezekiel’in 32, 38 ve 39. Bölümlerinde

Yahudilere mahsus büyük bir belagatle hem de intikamın en büyük lezzetleriyle

Yehova’larına da büyük hamd ve halis teşekkür ibareleriyle anlatıldıktan sonra

mabedlerinde, mekteplerinde çocukların kalplerine telkin edilmiş ve kanlarına

aşılamak yoluyla bütün asırlar boyunca okunmuştur.

Çok ilginçtir ki, yalnızca Yahudi mabedlerinde değil, belki bütün

Hıristiyanların kiliselerinde de her zaman kutsal kitap olarak okunmuş,

yeryüzünün bütün dillerine de tercüme edilmiş, her sene her yerde milyonlarca

nüshaları Amerika, İngiltere, Almanya ve Fransa gibi büyük medeniyetli

devletlerin büyük destekleriyle neşredilmektedir.

Yalnız bir defa değil, milyonlarca defa!

Yahudi peygamberleri, kendi marifetiyle telkin edilmiş şeriatların

verebilecek neticelerini uzaktan görebilmiş, Yahudilere bütün medeni milletlerin

ileride ortaya koyacakları düşmanlıklarını da göre bilmiş ise böyle ileri görüşlü, o

kadar büyük peygamberliğe ihtiyaç kalmazdı. Şeriatlarının ruhlarını, Yahudilerin

tabiatlarını ve milletlerin de az çok hürmetlerini biraz anlamak yeterli olacaktır.

Ancak Hıristiyanlık kiliselerine, asırlar boyunca bütün milletlerin kalplerine bu

kadar büyük nüfuzun sırrı nedir. Sihirli etkisi nasıl gerçekleşmiştir?

Kur’ân-ı Kerîm, böyle peygamberliklerden, böyle rüyalardan, böyle

kurnazlıklardan peygamberlerin her birini tenzih etmektedir. Kurnaz şeytanların

büyük belagatiyle uydurulmuş, böyle telkinleri de Kur’ân-ı Kerîm “Onlar,

Süleyman’ın hükümdarlığı hakkında şeytanın söylediklerine uydular”28 gibi âyet-i

kerîmelerde son derece esaslı bir yol ile tamamen reddetmiştir. Kurnazlık diliyle

uydurulmuş öyle peygamberlikleri, bütün milletlerin hürmetlerini muhafaza etme

yolunda, Araf sûresinin “Hani Rabbin, elbette kıyamete kadar onlara azabın en

kötüsünü tattıracak kimseleri göndereceğini bildirmişti.”29ayetiyle gerçek

peygamberliği bildirmiştir (son 40-50 satırı biraz daha dikkatlice oku).

28 Bakara, 2/102.

29 Araf, 7/167.

30 Fihristte konu başlığı “Eski Ahit’te Ye’cûc Me’cûc” şeklindedir.

Burada Cüc, Me’cûc hakkında Eski Ahit ve Yeni Ahit’in açıklamalarını

naklettim. Her birinin üç anlamı varmış. (1) Me’cûc, Yafes’in bir oğludur. (2) Bir

ülkenin halkıdır. (3) Yeryüzündeki Yahudilere düşman bütün milletler

Me’cûc’dür.

Cüc ve Me’cûc’ün cinsiyetleri ve yurtları hakkına Eski Ahit’de açık bir

bilgi yoktur. Yalnız Hezekiel’in 39. Bölümünde “uzak kuzeyden” sözü

memleketin yönüne işaret ettiği söylenebilir. “Rusların reisi, Maşik (....) ve

Topal (.....)” sözlerini Ruslara, onların Moskovalarına ve Tobolisklerine

(.........)hamletmek gibi bir incelikten bahsedilebilir. Öyle ise de Hıristiyanların

eski haritalarında yedi iklim içinde boylam, enlem dereceleri belli yerlere,

Türklerin memleketlerine, Ğuğ, Mağuğ ismi verilmiş olması sebebiyle, bu bilgiler

İslâmi eserlere oralardan sirayet etmiştir. Artık onlar Kur’ân-ı Kerîm’de zikredilen

Ye’cûc ve Me’cûc sözlerini Ğuğ ve Mağuğ yurdu için kullanır oldular. Bu, çok

büyü bir gaflet, çok büyük bir hatadır, Kur’an-ı Kerîm kelimelerine çok

sorumsuzca bakmaktır, Allah’ın âyetlerini Allah’ın indirmediği konularda

kullanmak yönüyle tahriftir.

7. İslâm Eserlerinde Ye’cûc ve Me’cûc30

Hezekiel ve lâhûtî Yuhanna gibi kutsal kitapların güçlü etkisiyle Ye’cûc ve

Me’cûc şaşkınlık hem korku veren numunesi, çokluk misali olup, İslâm’ın ilk

dönemlerinden itibaren biliniyordu. Uzafîr adında zengin bir kişinin büyük

cömertliği hakkına meşhur şair Ferezdak (v. 114/732) şu beyitleri söylemiştir:

 ......... ........ .. .........

 ...... ....... ............

..........31

 ......... ... . ... ....... .............

 ..... ... ... .....

..............

 ... ............. .. .... .................

 ..... .... ....... .........

..........

31 Ferezdak et-Temimî bu şiiri, Emevî dönemi şairlerinden Uzafir b. Yezin et-Temimî’i övmek için

yazmıştır. Şiirin tercümesi: “Yemin olsun ki, tartıldığı gün rızıklar, ekmek bakımından

Uzafir’in sofrasından daha fazla değil. Eğer Deccal Uzafır’e misafir olsa ve tüm Ye’cûc ve

Me’cûc sayınca askerleri ile Uzafir’in ekmekçisinin yanına gelse, Uzafir’in bir sabahlık

kahvaltısı onları bir ay doyururdu”. Bkz. Şerhu Divani’l-Farezdak, Yayına Haz: Îliya el-Hâvî,

Daru’l-Kutubi’l-Lübnaniyye, Lübnan 1983, I/519.

Ye’cûc e Me’cûc kadar askeriyle Deccal misafir olsaydı, Uzafir’in yalnız

bir sabah kahvaltısı, diğer Ye’cûc ve Me’cûcleri bir sene doyurmaya yeterdi.

Ye’cûc ve Me’cûcler’in kum deryaları kadar çok olmasının misalinden güzel bir

şekilde istifade eden bizim Arap şairimiz böylece Yahudilerin büyük kuruntularını

küçük düşürme yoluyla ince bir beyt söylemiş oldu.

Asrın bütün ilimlerini cem etmiş İhvân-ı Safa mecmuası 4. risalede

coğrafya olarak “Yedinci iklim Ye’cûc ve Me’cûc, Bulgar ve Sekalibe bölgesidir”

dedikten sonra 8. Risalede “Ye’cûc ve Me’cûc Sed’din arakasındadır. Onlar bir

ulusturlar. Şekilleri insandır, nefisleri ise yırtıcı hayvandır. Tedbir ve siyaseti

bilmezler. Ancak yırtıcı hayvanları avlamayı bilirler. Birbirini gasp eder ve

birbirlerine baskın yaparlar ve birbirlerini yerler.” denilmektedir

Türkistan Türkleri, Bulgar Müslümanları, Rus Slavları hakkında ilim

mecmualarının nihaî gafletlerini gör. Hıristiyanların eski haritaları, Yahudilerin

ufak masalları, asıl kaynak olduktan sonra bu gibi açıklamalar reddedilmese de

Hıristiyanların, Yahudilerin Ğuğ ve Mağuğları’nı Kur’ân-ı Kerîm âyetlerine

hâkim kılmak elbette hiç kabul edilmez.

Keşfu’z-Zunûn gibi önemli ve büyük bir kitabın müctehid, muhakkik

müellifi ve bir Türk, Cihannüma gibi gayet güzel bir kitabında Tatar Türki Ye’cûc

ve Me’cûc hakkında 316. sayfalarında şöyle yazmıştır:

“O kavim insanlar arasında sert mizaclı, su ve rüzgâr gibi tabiatları

harekete alışkındır. Ehremen gibi güçlü, hayalet gibi dev atları ne azık ister ne de

yem ister. Av meydanlarında fidan, okları ne bitirirse onu yerler. Çöllerde Bayıl

gibi uçarlar. Ne kendileri yorulurlar, ne de atları terler. Bindikleri atlara ne nal

gerekir ne de çivi gerekir. Yiyecekleri ete ne tencere gerekir ne de şiş gerekir.

Deryalarda seyahat ederler ne gemici ararlar ne de gemi ararlar. Çöllerde seyahat

ederler ne su götürürler ne de at yemi götürürler. Kendileri dağlardaki savaşçı

kurtlar gibidirler, ama koyun derileri giyerler. Kurt ve kuş ve yırtıcıların kuşların

hiçbirini ayırmazlar. Ölülerini de dirilerini de yerler. Yapıları Herman’ın yapısı

gibidir. Bünyelerinin zamanın değişimi ile ilgili derdi yoktur. Yağlı sedef gibi bir

dişi dökülmüş yahut son bahar yaprağı gibi yüzleri sararmaz. Ayların geçmesiyle

güneş gibi gözlerinin nuru eksilmez. Zamanın geçmesiyle dönüp dolaşıp dururlar,

belleri bükülmez. Yüz yaşındaki hançer gibi parlak yüzlüdürler. Gözyaşları

tükenmiş, okun ucundaki sivri demir gibi çukur gözdürler. İnci gibi gözleri çok

küçük, kalkan gibi yüzleri çok büyüktür. Alınları dağ tepesindeki sert kaya gibi,

başları geniş çöllerde açılmış büyük oyuklar gibidirler. Bu sözü teyit eden

“Türkler sizi terk ettiği, size savaş açmadığı müddetçe siz de onlara taarruz

etmeyin. Onlar güçlü, merhametsiz, vahşi bir taifedir. Dilleri Türkçedir. Ayinleri

de onlara yakındır. Savaşlara kadınları ile birlikte çıkarlar. Domuzdan başka

hayvanları yerler. Ye’cûc ve Me’cûc Türklerdir. Gelişmiş uzak bir bölgede

otururlar. Nesilleri çok bereketlidir. Sayıları haddinden fazla çoktur. Etrafa

yayılmış vaziyettedirler. Halkın işlerini bozarlar. Zülkarneyn o yurtlara vardığında

halk onları şikâyet etmiştir. Dağları bir delikten geçiyorlardı. Yolları o gedikle

sınırlıydı. İskender o gediği kapatmıştır. Büyük sed inşa etmiştir.”

Tatar Türkleri, Ye’cûc, Me’cûc ve İskender’in Seddi hakkında İslâm

eserlerinde geçen bilgilerin özeti budur.

Askerlerini her vakit, her yerde düşman hesabına beslen Türkler hakkında

Cihannüma’nın açıklaması, hem Zülkarneyn dönemine hem de Hunlar dönemine

göre de, ayrıca Cengiz Han ve Timur gibi büyük cihangirlerin dönemlerine göre

de elbette doğru olabilir. Ancak öyle büyük fütuhat tedbirlerini o kadar güzel

görebilen Türk komutanları, Yahudi kâhinlerinin, Hıristiyan kiliselerinin ve

tarihçilerin hayal ettikleri gibi o kadar vahşi olamaz. 20. yüzyılın büyük

medeniyetlerini, şu günlerdeki dünya savaşlarını ve Bolşevik devrimlerini de

gördükten sonra öyle olduğunu farz edelim ki, gerçek böyledir. Yahudi ve

Hıristiyanların Ğuğ ve Mağuğlarını Kur’ân-ı Kerîm’de geçen Ye’cûc ve Me’cûc

ile bir kabul edip, İslâm eserlerinin açıklamalarına kanaat gösterin! Ye’cûc ve

Me’cûc Türk’tür ve Tatarlardır deyin!

8. Eğer Ye’cûc ve Me’cûc Türk ise

Demek bugün Zülkarneyn Seddi yoktur. Hunların büyük kuvvetleri ile

önceden tahrip edilmiştir. Hunların İslâm’dan önceki dehşetli ve devamlı akınları

yalnız küçük Filistin topraklarını değil, belki bütün yeryüzünü kan tufanlarıyla

kurutmuştur. Cengiz Han’ın kıyametleriyle Ye’cûc ve Me’cûc haberleri bin bir

çeşit benzerlikleriyle ile gerçekleşmiştir. Medînetu’s-Selam faciası ve Hülâgu

olayı lâhûtî Yuhanna’nın rüyalarını beş on misliyle ifade etmiştir. Hezekiel gibi

peygamberlerin haberlerini Cengiz ve Hülâgu kıyametleri ziyadesiyle tasdik

etmiştir. Kıyamet yaklaştığında yine bir defa Ye’cûc ve Me’cûc fitnelerine bundan

sonra imkân kalmamıştır.

İslâm nuruyla Ye’cûc ve Mecuc kuvvetleri tamamen fethedildikten sonra,

yani yeryüzünün bütün Türkleri ve Tatarları İslâm’ı kabul ettikten sonra Ye’cûc

meseleleri de çözülmüş olur. Ye’cûc ve Me’cûc fitneleri de defedilmiş olur.

Eğer Ye’cûc Türk olacaksa, yani Türklerin ana yurtlarına Ğuğ ve Mağuğ

isimlerini suç işlemek suretiyle takmış olan Yahudilerin ve Hıristiyanların zanları,

rüyaları, hileli telkinlerini Kur’ân-ı Kerîm âyetlerine hâkim kılmak bütün

problemlerden daha ziyade büyük problem olmayacaksa, bu takdirde bize nispetle

Ye’cûc ve Me’cûc meseleleri çözülmüş olabilir.

Kur’ân-ı Kerîm âyet-i kerîmelerinin böyle çözülmesine kanaat ederseniz,

Mekke dağlarında helak edilmiş Fil Sahipleri gibi yahut bundan daha fazla

dehşetli suretlerde günlerin birinde Filistin dağlarında bütün Türklerin yok

edileceklerine iman etmek sizin mantığınızın zorunlu bir sonucu olacaktır.32

32 Bu hususta 6. konunun 7. alt başlığına bakınız. s. 12/7. Müellif.

33 Bu başlık, kitabın fihristinde “Yeryüzünün Milletlerine Yahudilerin Bakışları” şeklindedir.

Kur’ân-ı Kerîm’in kutsallığı karşısında ben bu sözlerin hikâye ve

tasvirlerini kabul etmiyorum. Eğer Kur’ân-ı Kerîm’de zikredilen Ye’cûc ve

Me’cûc, Yahudilerin ve Hıristiyanların Mağuğlar’ından ibaret olsaydı, Kur’ân-ı

Kerîm, Yahudilerin değersiz rüyalarından ve uydurmuş zanlarından küçük bir

intihal olup kalırdı.

Ye’cûc meselesinden bana büyük huzursuzluk çektiren dört beş problemi,

yukarıda 4-6. sayfalar arasında görüşlerimin temellerini açıklarken ortaya

koymuştum. Daha fazla büyük meseleleri şu iki üç sayfada size arz ettim. Bütün

bu problemler zihnime, kalbime azap etmekteydi. Yıllarca büyük huzursuzluk

içinde kaldım. Nihayet Kur’ân-ı Kerîm’in “ya (..)”sı beni kurtardı. Samîlerin irili

ufaklı kitaplarına büyük bir irşad, dikkat çekici ve faydalı bilgiler elde edilsin diye

Eski Ahit Cücleri’ne Kur’ân-ı Kerîm’de ilave edilen “ya”, büyük küçük bütün

problemlerden beni kurtardı. Şari‘-i Hakîm Nebî-i Kerîm, Hz. Muhammed(a.s)

gibi ümmî, Kur’ân’daki böyle bereketli “ya”, o kadar kolay, o kadar dikkat çekici

faydalı mucizenin şahidi oldu. Ümmet imamlarının içtihatlarına uyma edebiyle

talep yollarında, sebatlı olmanın bereketiyle Kur’ân-ı Kerîm’de ziyade kılınmış

“ya” nuruyla çözüm sahillerine ulaştım. (İlim) talebi yolunda en az benim kadar

yahut daha ziyade içtihatta bulunmaları vadiyle, isteklili Türk talebelerine bu

kitabımı şükran eliyle takdim ettim.

9. Ye’cûcMeselesinde Tefsirlerin Yorumlarına Bir Eleştiri33

Kur’ân-ı Kerîm’de, biri Kehf sûresi 94. âyette, İslâm’dan binlerce sene

önce büyük Zülkarneyn münasebetiyle, ikincisi Enbiya sûresi 96. âyette İslâm’dan

binlerce sene sonra zuhur edecek olan büyük hadiselerin beyanları münasebetiyle

iki defa Ye’cûc ve Me’cûc isimleri zikredilmektedir. Rivayet tutkunu bütün

müfessirler Ye’cûc ve Me’cûc hakkında Eski Ahit ve Yeni Ahit’in sözlerini, hatta

Talmûd’un da masallarını tam anlamıyla taklit etmişlerdir. Yukarıda beyan

ettiğimiz gibi, Eski Ahit peygamberlerinin peygamberlikleri, lâhûtî Yuhanna’nın

rüyaları, Yahudilerin hayalleri, Hıristiyanların cehaletleri Kur’ân-ı Kerîm

âyetlerine hâkim olamaz. Hiçbir şekilde açıklayıcı olamaz. Kehf sûresinde

zikredilen Ye’cûc birkaç bin sene önce meydana gelmiş gerçek bir olaydır. Eski

Ahit ve Yeni Ahit’te zikredilen Cüc ise birkaç bin sene sonra gerçekleşecek

peygamberlik ya da rüyadır. Enbiya sûresinde geçen Ye’cûc, gelecek yakın veya

uzak zamanların birinde meydana gelecek müstakbel bir hadise ise de, Hezekiel

kitabının bölümlerinde dehşetleri detaylandırılmış, peygamberliğe tam muhalif,

mütenakız bir hadisedir. İslâm nuruyla ya da gücüyle fethedilecek Ye’cûc’ün,

Filistin dağlarında Yahudilerin şerefine Kurban edilecek Cüc ve Me’cûc’le alakası

yoktur. Şayet var ise, Kur’ân-ı Kerîm kıssalarının, önceki kitapların kıssalarını

bildirmesi cihetiyle olur. Yani önceki kitapların açıklamalarını ıslah edecektir.

Yanlışları varsa düzeltecektir. Aksi takdirde, yani Kur’ân-ı Kerîm âyet-i

kerîmelerini Eski Ahit nübüvvetleriyle tefsir etmek tahriftir.

2. Ğuğ-Mağ, Cüc-Me’cûc isimli bir cins millet, bir devletin, yeryüzünde

hiçbir dönemde mevcutluğu söz konusu olmamıştır. Hatta efsaneler ve

mitolojilerde de yoktur. Yalnız Eski Ahit hayallerinde ve lâhûtî Yuhanna’nın

rüyalarında vardır. Kur’ân-ı Kerîm’in Ye’cûcleri’ni Eski Ahit hayallerine,

Yahudilerin rüyalarına hamletmek- eğer Kur’ân-ı Kerîm’i tahrif sayılmazsa- en

azından Kur’ân-ı Kerîm’in kutsiyeti önünde büyük bir ihmaldir.

3. Kur’ân-ı Kerîm’de o kadar uzun fasılalarla biri diğerinden ayrılmış

kıssaların anlattığı hadiseler, birer tarihî vaka olduktan sonra bu kadar birbirine

uzak iki asrın halkları elbette aynı halk olamaz. Yani Kur’ân-ı Kerîm’in âyet-i

kerîmelerinde geçen Ye’cûc ve Me’cûc, isim değil, belki sıfattır. Eğer Kur’ân-ı

Kerîm kelimelerini belirli halkın ismi olarak kabul edersek, Kur’ân-ı Kerîm’in

âyet-i kerîmelerini basiretsizlikle göz göre belirli batıl hayallere hamletmiş oluruz.

Sahra ve deryanın kumları kadar hesapsız halkın Zülkarneyn Seddi’nin arkasında

binlerce sene yıl kapalı, ufak bir Seddi kırmaktan, aşmaktan binlerce sene âciz

kalmış biçarelerin, nihayet bir gün bütün yeryüzünü tahrif edeceklerini hayal

etmek doğru değildir. Böyle beyhude bir masal Kur’ân-ı Kerîm’de bulunmaz.

4. Eski Ahit’te isim “Cüc”dür. Kur’ân-ı Kerîm’de ise “Ye’cûc”dür. Bu

kadar açık fark niçin ve nasıl ihmal edildi? Bu kadar açık fark bulunduktan sonra

Yahudilerin haberlerini ve Hıristiyanların hayallerini Kur’ân-ı Kerîm’in âyet-i

Kerîmlerine hâkim kılmak neden?

Bu meselede kalbim gayet muzdarip idi. Huzursuzluğum ve şaşkınlığım

tahammülden taşmaktaydı. Tefsirlerin sükût ve gafletleri kalbime acı

çektirmekteydi.

5. Kur’ân-ı Kerîm’de nebilerden daha fazla yüceltilmiş Zülkarneyn gibi

büyük bir şahsiyeti, Pilihp’in oğlu İskender’e hamletmek, sonra böyle bir tefsirin

açık ve zorunlu neticelerinden tamamen habersiz kalmak ne anlama geliyor?

Pilihp’in oğlu İskender’in ufak büyük bütün hal ve hareketleri, yanlış-

doğru bütün akideleri, ufak-büyük bütün fütuhatları; nihayet hayatının sonlarında

delice büyüklük taslamanın zirvesine ulaşması, hatta ilahlık devasında

bulunmaları, savaş, siyaset ve düşünce hususundaki tam başarısızlıkları, ufak-

büyük bütün küstahlıkları ve belaları bize bütün açıklığıyla malumdur.

İskender gibi şirk akidesi güçlü, büyük bir müşrik, İskender gibi müsrif,

zorba ve büyük bir zalime, Kur’ân-ı Kerîm’de o kadar büyük bir ihtiramla saygı

gösteriliyorsa, Enbiyaların hiçbirine nasip olmamış mutlak ihtiyar “Ey

Zülkarneyn! Ya (onları) cezalandırırsın ya da haklarında iyilik yolunu tutarsın,

dedik.”34 Âyet-i Kerîmsiyle Pilihp oğlu İskender’e verilmişse, bu çok şaşırtıcı

olur. Şerîatların, nübüvvetlerin ve tevhid’in önemi kalır mı? Bütün semâvî dinler

boşuna olmaz mı? O zaman küçük bir Yunan’ın en büyük ve en alçakça şirki

semâvî dinlerin her birinden daha üstün tutulmuş olmaz mı? Sonra İskender,

İskenderiye’yi inşa ettirmiş olsa da hiçbir yerde Sed inşa ettirmemiştir.

34 Kehf, 18/86. Ancak müellifin âyetin metnini verdikten sonraki verdiği rakam ile âyet numarası

farklıdır.

Az çok mülahaza zahmetinden tam anlamıyla ayrı böyle büyük bir gafleti

ben elbette kendime yakıştıramam. Ben bunları “Ruze” kitabımda yazdım. Akide

İlahîlere Nazar adlı eserimde yazdım. Bu tefsir ehline bir uyarıdır. Kelâm ehline

bir susturma yolu idi. O günlerde sözlerim boşuna söylenmiş ise de, kelâm

taklitçilerine söz anlatamadıysam da kendim biraz anladım ve dedim ki, “Meydan

boştur. Meydan gayet geniştir. Söyle! ne söyleyeceksen söyle! Senin sözün

başkaların sözlerinden daha batıl olamaz. Ancak dikkat et! Söyle! Düşün! Güç

olur, geç gelir. Fakat geç olmaz.

Kehf sûresinde faydalı ve tatlı üç kıssa anlatılır: Birincisi, kavmin

şirkinden sakınma yolunda tevhit mağarasına sığınmış genç yiğitler. İkincisi, talep

yolunda büyük meşakkatlere katlanmış, Tevrat sahibi Hz. Mûsâ’nın hakîm

öğretmeni, Üçüncüsü, muhteşem gücüyle güneyi ve doğuyu fethetmek suretiyle

fesat yollarını güzel tedbirlerle kapatmış Zülkarneyn kıssaları çekici, şirin ve son

derece belîğ bir şekilde ortaya konmuştur. Burada genç yiğitlerin, hâkim

öğretmenin ve büyük Zülkarneyn’ın zamanı, mekânı ve onların isimlerini

belirlemenin önemi yoktur. Buna ihtiyaç da yoktur. Edeplerini, hallerini ve

tedbirlerini anlamak ve istifade etmek esastır. Bu sebeple zaman, mekân ve isim

hiçbir şekilde belirtilmemiştir.

Kapalı kalan gerçekleri olduğu gibi kapalı bırakmak ve açıklanmış

sorumlulukları yerine getirmek edeptir. Aksi durum, yani açıklanmış

sorumlulukları ihmal ederek kapalı bırakılmış hakikatlerden bahsetmek tahriftir.

Doğrusu, istenen bütün sorumluluklar yerine getirildikten sonra kapalı bırakılan

hakikatleri belirginleştirme çabası da insanda bulunursa doğru ve güzel bir içtihat

olur.

Zülkarneyn: (1) Türklerin iki boynuzlu Oğuzu’dur. (2) Yunanlıların

İskender’idir. (3) Mısır Firavunlarından biridir. (4) Himyer taraftarlarından biri

olabilir. Böyle sözler zarafet diliyle geçici bir kanaat oluşturma yolunda

söylenebilir. Fakat bu şekildeki belirleme Kur’ân-ı Kerîm için bir artı değer, bizim

için ise bir fayda sağlamaz.

Kur’ân-ı Kerîm’de zikredilen söz konusu durumları, böyle şahıslardan

birine yakıştırmak, Kur’ân-ı Kerîm’in kutsallığı hakkında birazcık edebî cinayet

olmasa da her hâlükârda kabul edilemez bir içtihat sayılır. Kur’ân-ı Kerîm yalnız

geçmişin hikâyelerini değil, belki geleceğin de hidayetidir. Uydurma çabası, çok

önemli ve en çok istenen doğrulardan Kur’ân-ı Kerîm’i mahrum etmek olur.

Bereketli kalem sahibi Sayın Ömer Rıza Bey (ö. hazretlerinin içtihadıyla,

1952) geniş marifetiyle tercüme hem şerh edilip, birçok ilmî eser sahibi Edib

Eşref beyin (ö. 1971) gayretiyle neşredilen “Asr-ı Saadet”in 4. cild, 1214-1729

sayfalarında sayın mütercimin 16 sayfalık ilavelerinde Ashab-ı Kehf, Hz. Mûsâ ve

Zülkarneyn meselelerine dair gayet güzel faydalı bilgiler okudum ve istifade

ettim.

“Yalnız Hıristiyanlar değil, başka dinerlin de ümmetlerine malum”

mağarada asırlarca uyumuş, genç yiğitler “Örneklikleriyle önceki temiz muvahhid

Hıristiyanlığın üç asırlık saf tarihi, Kur’ân-ı Kerîm âyet-i kerîmelerinin mucizeli

diliyle canlandırılmıştır” denmektedir.

Gayet güzel şu tevcihi başka bir kitapta görmedim. Muhterem Ömer Rıza

Bey hazretlerinin edebî keşfidir. Böyle değerli keşif bana nasip olsaydı filozof

Pisagor gibi teşekkür yoluyla edeb talebelerine mutluluk kurbanları sunardım.

6) Büyük bir maksadı açıklama hususlarında güzel misallerden birini

kullanmak önceki ümmetlerin, önceki kitaplarının durumlarına göre, câiz olsa da

Kur’ân-ı Kerîm’in icazına göre de câiz olabilir demek mümkün ise de böyle bir

kullanım böyle bir istiarenin şiir sayılıp sayılmayacağı çözülmediği müddetçe ne

kadar güzel ise de öyle bir tevcihi ben söyleyemem.

Ashab-ı Kehf bir masal mı? Gerçek tarihî ve garip bir hadise mi?

Şayet güzel bir masal ise, öyle masalları ve böyle mucizeli bir nazımla

Kur’ân-ı Kerîm açıklar mı? Eğer öyle yaptıysa Kur’ân-ı Kerîm Ashab-ı Kehf

kıssası hakkında şiir olur. Doğru, şiir bir güzelliktir. Fakat Kur’ân-ı Kerîm şiir

olmanın ötesindedir.

7) Pavlus havarilerden değilse de Miladî birinci yüzyılın önde gelen

simalarından biri idi. Oğulluk, haç, kurban, teslis gibi temel akideler Pavlus’un

marifetiyle ilk asrın ilk yarısında yayılmıştır. Hıristiyanlık tarihinde her asırda

muvahhit insanlar var olmuş ise de “asıl saflığı üç asır muhafaza edilmiş

Hıristiyanlık” tarihte yoktur. Mâide sûresi 117. âyette söylenenler buna delil

olabilir. Hıristiyanlığın asıl saflığı üç asır devam etmiş olsaydı, akideleri asıl

saflığı üzere üç asır devam eden Hıristiyanlar hakkında Meryem oğlu İsa’nın “sen

benim canımı aldıktan sonra” şeklindeki cevapları gerçek vakayı gizleme cihetiyle

büyük bir zulüm olurdu.

8) Zülkarneyn’i Philip oğlu İskender ile tefsir etme hakkındaki

eleştirilerimi ve görüşlerimi 5. konu başlığı altında yazmıştım. Benim o

düşüncelerim, 1725. sayfada muhterem Ömer Riza bey hazretlerinin tefsiri

hakkında da söylenebilir. İran’ın büyük hükümdarı ile İskender’in dereceleri farklı

olsa da, olmasa da Kur’ân-ı Kerîm’in o kadar büyük övgülerine layık olup

olmamak bakımından hiçbir fark yoktur. Gerek İran taçları olsun ve gerek büyük

İskender’in büyük tacı olsun, Kur’ân’ın övgülerini taşıyamaz. Taçların övülmesi

Kur’ân-ı Kerîm’de yer almaz. Ve yoktur. “Krallar bir memlekete girdi mi, orayı

harap ederler ve halkının ileri gelenlerini zelil hâle getirirler”35 şeklindeki

anlatımlarından Zülkarneyn’ı istisna eden Kur’ân-ı Kerîm’de, hem de

“Yeryüzünde zayıf düşürülenlere iyilikte bulunmak, onları önderler, mirasçılar

kılmak ve yeryüzünde onlara bir mekân vermek istiyoruz.”36 âyet-i kerîmelerinde

kralların hatalarını ortaya koyan Kur’ân-ı Kerîm’de taçlara övgü yer almaz.

35 Neml, 27/34.

36 Kasas, 28/5.

37 Kehf, 18/83.

38 Kehf, 18/84.

“Sana Zülkarneyn hakkında sorarlar.”37 Kur’ân-ı Kerîm ehli kitabın

sorularını anlatarak “Deki, size ondan bir parça okuyacağım” cümlesiyle büyük

Zülkarneyn’ın yalnız bazı faziletlerini açıklamak için gayet uzun 16 âyet-i

kerîmeyi Kur’ân-ı Kerîm’de ve İslâm Mushaflarında ebediyen okunacak büyük

bir zikir kılmaya özen göstermiştir. Cevaplarını da Şari‘-i Hâkim hazretlerine

emretmiş ise o kadar büyük, yüce, ulu bir önem, Yahudilerin “iki boynuzlu koç”

rüyasını yorumlamak gibi cüzî, sınırlı, ufak faydalara ait olamaz. Doğru,

Danyal’in kitabında ortaya konmuş ve yorumlanmış “iki boynuzlu koç” rüyasını,

imtihan düşüncesiyle ehli kitap sorabiliyorlar. Fakat Kur’ân-ı Kerîm’in hikmetli

üslupla verdiği cevapları, soru soranların böyle ufak amaçlarına mevkuf olamaz.

Belki, örneğin, İslâm milletlerinin gelecek devletlerine, üstün model olabilecek

ideal bir hükümdarı bildirme gibi amaca yönelik olması mümkündür.

Kur’ân-ı Kerîm’de k-r-n (...) maddesi çeşitli âyet-i kerîmelerde var ise de,

boynuz manasında karn kelimesi Kur’ân-ı Kerîm’de yoktur. “İki boynuzlu koç”

tabiri de insanlar için Arap zevkinden çok uzaktır. Çok ulus, eski çağlar gibi

manaların Kur’ân-ı Kerîm’de mezkûr olduğunu düşünerek yol alırsak, dinî karn

ile medenî karnları cemeden hekîm, hâkim ve hükümdar manasındaki Zülkarneyn

ismi, gayet makul, gayet makbul bir şekilde lakap olabiliyor.

Siyaseti: Din, medeniyet, adalet ve maslahatı cem etmiş bilge kral, filozof

kral manasına gelen Zülkarneyn, yalnız Kur’ân-ı Kerîm’de ortaya konulabilecek

üstün bir misaldir, büyük idealdir. Solun Likorg, Fisagor, Hipokrat, Sokrates ve

Platon gibi büyük filozofların hayal edip de bulamadıkları “ideal kral felsefesi”,

ümmi Şari‘-i hakîm Hz. Muhammed’in (a.v) özlü ve mucizeli diliyle ortaya

konmuştur. (Bu yalnız bir ihtimaldir).

Kral filozofların krallıktan mahrumiyetleri “Platon Cumhuriyeti”nde esas

kılınmış ise de büyük filozofların böyle düşüncelerine ulaşabilmek için Kur’ân-ı

Kerîm “Biz onu yeryüzünde kudret sahibi kıldık ve kendisine her konuda bir yol

verdik. O da o yolları takip etti.”38 âyet-i kerîmesiyle irşad etmiş olabilir. Yani

bütün vesilelere, sebeplere sahip olmak kralların hakkıdır. Bütün vesileleri amaç

yolunda kullanmak kralların vazifesidir. Krallıktan mahrum olmak gibi tedbirleri

kullanmaya iman bulunduktan sonra ihtiyaç olmaz, demek olabilir. (Bu bir

ihtimaldir)

Kur’ân-ı Kerîm’in büyük kutsiyeti, gayet geniş mucizeliği önünde ihtimal

dillerini kullandım. Amacım, Yahudi haberlerine, laflarına Yahudilerin rüyalarına,

planlarına Kur’ân-ı Kerîm’i uydurmaya gerek yok. Belki tam anlamıyla câiz değil,

demektir. Medeniyet Asırlarında İslâm Hilafetinin Nizamı adlı kitapta İslâm

müctehidlerinin ifadelerini, kısa bir dille özet olarak bir araya getirdim. Devlet

esasları hakkında Kur’ân-ı Kerîm’in büyük irşatlarını müctehidlerin dilleriyle

ortaya koydum. Zülkarneyn hakkındaki görüşlerimi de orada yazdım.

9) Birinci hükümdar Zülkaryneyn kılındıktan sonra o dönemin Ye’cûc ve

Me’cûcleri İskitler olabiliyor. Fakat gelecek asırlarına nispetle Enbiya sûresinde

zikredilen Ye’cûc ve Me’cûc o halde kimdir? Böyle bir çözüm tamamen eksik

kalır. Problem daha fazla olur. Göz göre göre açık batıl manaları Kur’ân-ı

Kerîm’e isnat ne kadar doğrudur?

10. Kur’ân-ı Kerîm’in Bazı Kelimeleri Hakkına Benim

Mülahazalarım

1) Diller, Âdemoğulları gibi biri diğerine uzak yakın kardeştirler. Anneleri

bir, hemşire/kızkardeştirler. Aralarındaki ilişkiler ve değişimler her zaman olur.

Biri diğerinden ödünç alır, borç alır bu doğal bir durumdur. Toplumsal bir

zarurettir. Bilinen bir meseldir. Örneğin, Arap lügati her ne kadar zengin bir lügat

ise de diğer dillerden bazı kelimeler alır. Bunu yaparken, (1) ya aynen kullanır, (2)

yahut az çok değiştirerek ve Arapçalaştırarak alır. Bunların her biri câizdir ve her

biri vaki olmuş bir durumdur.

2) Böyle bir meselede ihtilafların olması gerekli ise de muciz Kur’ân-ı

Kerîm’in istisnaî büyük kutsiyetine göre Kur’ân-ı Kerîm’de Arapçalaştırılmış

kelimelerin bulunup bulunmadığı konusu müctehid imamların esaslı az çok

mühim ihtilafları, fıkıh usulü kitaplarında detaylı bir şekilde anlatılmıştır. Ancak

özel isimlerde (ism-i alem) elbette ihtilaf yoktur. Bu, büyük ve kesin icmâ bizim

buradaki maksadımız için yeterlidir. Yabancı özel isimlerin Kur’ân-ı Kerîm’de

varlığı icmâ ile kabul edilmiştir.

3) Örneğin büyük İskender, Hipokrat, Platon, Pisagor gibi filozofların,

Homeros gibi şairlerin, Hz. İbrahim, Hz. Mûsâ gibi peygamberlerin isimlerinin

kullanılışı elbette her dilde icmâ ile sabittir. Kur’ân-ı Kerîm’de de Calut, Hârût,

Mârût, Babil, Mikail gibi isimler vardır.

4) Aleksandır, Arapların nazarında meşhur ve saygınlığı olan bir kişidir.

İsminin sekiz-dokuz harfi vardır. Arapçada asıl harf beşten fazla olmaz. İsmi

büyük sahibine saygı yoluyla, Arapça kelimelere biraz daha yaklaştırmak için

Arap edebiyatçıları isimde tasarrufta bulunmak suretiyle kelimeyi, el-İskender

(........) yapmışlardır. Belirteç harfi olan “..” isimlere her zaman

eklenebilmektedir. Bu yüzden kelime el-İskender oldu. Hemze “.” her zaman

ziyade harftir. Hemzeden sonra gelen sîn “...”de ziyade olabilmektedir. Sekender

“.....” gibi beş harfli kelimelerde ortasına nûn “.”, eklenebilmektedir. Bu şekilde

İskender “......” kelimesi, ihrenceme “......” gibi ya da sekender “.....”,

sefercel “.....” gibi tamamen Arap dili vezninde olmuş olur. İsim sahibine

büyük ihtiram amacıyla Arap edebiyatçılarının güzel hileleri, Aleksandr ismi

hakkında başarı ile tamamlanmıştır. Bizim büyük edebiyatçımız Ebû Tamam

Habîb b. Evs et-Tâî gibi büyük bir şair, Rumların Teodor ve Teofil gibi isimlerini

gayet güzel incelikle Arapçalaştırmış. O:

.. .... ... .. ...... ... .. .. ..... ........ .. ... ....39

39 İskender döneminden beri ya da ondan önce, gecelerin perçemleri yaşlanmadan ağardı.

demiş ise de “..” hakkında bilgisiz değildir. Belki el-İskender “........”

kelimesini “.......” gibi kelimelere teşmil etmiş gibi gözükerek, belirteç edatına

ihtiyaç olmadığına işaret etmek suretiyle İskender’e büyük saygı göstermiştir.

Büyük şairin çok ince tasarrufu, bütün İslâm eserlerine hâkim olmuş, Bazen

“........” şeklinde kullanılmakla birlikte İskender “......” ve skender “.....”

şeklindeki kullanılışları da yaygınlaşmıştır.

5) Harfi beşten fazla kelimelerin baş tarafını hazfetmenin câizliği hakkında

İskender kelimesi kesin delil olabilir. el-İskender kelimesinde “..” takısı belirteç

harfi değilse de belirteç harfi gibi hazfedilmiştir.

6) Kur’ân-ı Kerîm’de olmamakla birlikte tasavvuf ve sûfiyye kelimeleri

bütün İslâmi eserlerde vardır. Bu güzel kelimelerin kökenleri hakkındaki hem

büyük hem de esaslı ihtilaflar edebiyat ehli tarafından bilinmektedir. Sûfilerin en

çok tercih ettikleri edeplerine en uygun hem de iştikak kanunlarına göre de tam

yerinde kelime, “...” kelimesidir. Harfleri tam örtüştükten sonra sıralamada

ihtilaf edilmesinin bir zararı yoktur. Buna Kur’ân-ı Kerîm kelimelerinden birçok

delil vardır. Zahirî lügatçilerinin görüşlerine göre tasavvuf ve sûfiyye

kelimelerinin asılları Kur’ân-ı Kerîm’de de mezkûrdur. Bu da “sûf”tur.

Elbiselerinin sûf (yün) olması cihetiyle onlara sûfî denmiştir. Kelimenin zahiri her

ne kadar bu manayı desteklese de tarih böyle bir yönü kabul etmez. Sûfîlerin ilk

asırlarda sûf (yün) elbise giyme adetleri yoktur. Sûfilerin en büyüklerinde yünlü

elbise hiçbir zaman bulunmamıştır. Elbise ile gösteriş yapmak ancak sûfilerin son

tabakalarında bidat olarak ortaya çıkmıştır. Tarihin ve ehlinin kabul etmeyeceği

bir ismi yakışıksız bir şekilde kullanmak ilim adabına uygun olmaz. Kelimenin

doğruluğuna daha yakın olan üçüncü bir yönü vardır. Şöyle ki, kelimenin dopru

anlamı, gayretlerini, kuvvetlerini cihat yollarına, din hizmetlerine adamış Suffa

ashabına olan nispetidir. Sûffe ile sûfe kelimeleri bazen biri diğerinin yerine

geçebilir. Sarf ilminin kuralları bunu kabul eder. Mudaaf illetli fillerin maddeleri

biri diğerinin yerine geçebilmektedir.

Kelimenin kökeni hakkındaki dördüncü bir ihtimal, lügat açısından biraz

daha uzak bir ihtimal olsa da istiare yönüyle kullanılışının yaygınlığıyla gayet

yakın bir ihtimaldir. Bu da Sûfiyye ve tasavvuf kelimelerinin teossufiyye

kelimesinden türetilmiş olma ihtimalidir. İlk cüzü naht (...) kuralı gereğince

düşürülmüştür. Bu gayet yakın bir ihtimaldir. Bu durumun tercüme dönemine

tesadüf etmesi bu ihtimali güçlendirmektedir. Hatta ulûhiyet kelimesinin teoloji

kelimesinden türetilmiş olması da bir ihtimaldir. Bu görüş çerçevesinde sîn harfi

ile sûfiyye kelimesini yazmak her ne kadar daha doğru ise de Yunan lehçelerine

daha ziyade sadık kalmak düşüncesiyle yahut felsefe ve filozoflardan bağımsız ve

müstağni kalmak iddiasıyla tasavvuf imamlarının yollarına sûfiyye demişlerdir.

Buna elbette hakları da vardır.

Sûfiye kelimesi teosufiyye kelimelerinden türetilmiş olması kesin ya da en

azından ihtimal ise, kelime türetmede kelimelerin baş tarafını hazfetmenin cevazı

meselesinde sûfiye kelimesi de bize delildir.

7) Posta manasındaki berîd “....” kelimesi, eskiden beri bilinen bir

kelimedir. Delaletleri doğru olsun olmasın posta atlarının kuyrukları kesik olması

dolayısıyla berîd kelimesinin beridedem (. ......) kelimelerinden alındığı

söylenmiştir. Bu bakış kesin değil, ancak bir ihtimaldir. Bu durum iştikakta

kelimenin son kısmını hazfetmenin câizliğine delil olabilir.

8) Kur’ân-ı Kerîm’de 11 defa İblîs, 68 defa şeytan kelimeleri

zikredilmiştir. Bunların her biri elbette yabancı kelimelerdir. Diabolus kelimesi

Yunanca’dır. Anlamı iftiracı, çok şaşırmış kimse ve … düşmanı demektir.

Tekvîn’de İblis, canlı yılan ile, Eyyub’de Zebur 107’de şeytan ismi ile

zikredilmiştir. Kur’ân-ı Kerîm’de hem şeytan, hem İblis isimleri zikredilir.

Kur’ân-ı Kerîm’de hem Âdem’in hem de İblisin isimleri geçer. Böbürlenme,

kabul etmeme ve reddetme şeklinde sadece Hz. Âdem’in yaratılışıyla birlikte her

defasında İblisten bahsedilir. Cahiliye şiirlerinde bulunmaması, Kur’ân-ı

Kerîm’de yalnızca Hz. Âdem’in yaratılışıyla birlikte zikredilmesi İblis

kelimesinin yabancı olduğuna delildir. Baş tarafından bir iki harf düşürülmek

suretiyle İblis kelimesi Arapçalaştırılmıştır. Artık bununla birlikte elimizde

beşinci delil de mevcuttur.

9) İncil, bu kelime şüphesiz Yunanca’dır. Kur’ân-ı Kerîm imamlarından

Hasan Basrî kelimeyi hemzenin fethasıyla, diğer imamların tamamı hemzenin

kesresiyle okumak suretiyle İncil kelimesindeki iki çeşit okuma şekli icmâ ile

sabit, mahfuz ve mütevatirdir. Gufran risalesinde edebiyatçıların imamı Ebu’l-

Âla, İncil’de hemzenin fethi düşmüştür demiş ise de, hemzenin fethi sabittir ve

kalıcıdır. Bu şekildeki okuyuş, Kur’ân-ı Kerîm’de muhafaza edilmiştir.

Lügat imamları İncil kelimesini ncl maddesindendir, filandandır deseler de

İncil kelimesi şüphesiz Yunancadır. İki kelimeden oluşmuştur. Birincisi,

yeve=güzel, İkincisi, engil=haber demektir. Güzel haber=müjde, yahut =iyi

işaretler. Celalettin Rumî Mesnevi’de bir yerde Engilyun kelimesini kullanmıştır.

nev=engilyun, güzel müjde, gerçek müjde ve fiilî müjde demektir. Kur’ân-ı

Kerîm’deki “tebşîr ve mübeşşir” kelimeleri İncil kelimesinin tefsiri gibi olabilir.

Mesele şu yönüyle tam açıktır. Baş tarafından naht usulüne göre

düşürülerek, engil kelimesi, Arapçalaştırılmıştır. Bu elimizdeki altıncı delildir.

Başka bir cihetle, gayet önemli şu mesele hakkında kalbimde uzun

zamandan beri huzursuzluğum devam etmekteydi. Meryem oğlu İsa, elbette bir

Yahudi peygamberi, İsrail oğlu idi. Yunan Latin dillerini biliyor olsa da kendi dili

İbranice idi, Aramî yahut Süryanî idi. Tevrat’ı onaylamış, Tevrat’la amel etmiş

olan İsa Peygambere inen kitap İbranîce, Aramîce veya Süryanîce olacaktır. “Biz

her peygamberi, ancak kendi kavminin diliyle gönderdik”40 âyet-i kerîmesinden

Hz. İsa gibi büyük ve meşhur bir peygamber istisna edilemez.

40 İbrahim, 14/4.

41 Ali İmran, 3/48.

42 Saf, 61/6.

43 İsra, 17/70.

Kitabın dili Aramî, İbranîce olduktan sonra çok ilginçtir ki, kitabın ismi

niçin Aramîce ya da İbranîce olmamıştır?

Kitabın Aramî, İbranî ismi bir dönem var olmuş ise de Kur’ân-ı Kerîm’de

niçin o isim zikredilmedi?

Düşündüm, fikir yürütmekten daha ziyade defalarca okudum. Eski Ahit ve

Yeni Ahit’in Arapça, Rusça tefsirlerini de okudum. Fakat kalbim sükûnete

erişmedi.

“Ve Allah ona kitabı, hikmeti, Tevrat ve İncil’i öğretecek. Allah, onu

İsrailoğulları’na bir Peygamber olarak gönderecek.”41

Kitap, hikmet ve Tevrat’tan sonra öğretilen İncil nedir? Kur’ân-ı Kerîm’in

bazı lafızları tekrar etmesi beyhude olur mu? İncil kitaptan başka bir şey

olmasaydı mutlak bir surette ayrıca zikredilmezdi. Hz. İsa’nın elçilik vazifesi

kavmine mahsus ise mahsus kılınmamış İncil nedir?

Fütühât-ı Mekkiyye’de olmasa da gayet önemli olan bu meselenin cevabı

Futuhât-ı Medeniyye’nin bereketi olarak Allah’ın (c.c) ihsanıyla bana ilham

edildi. 1927 yılında ben o anda saadet bahçesinde idim.

“Hani, Meryem oğlu İsa, “Ey İsrailoğulları! Şüphesiz ben, Allah’ın size,

benden önce gelen Tevrat’ı doğrulayıcı ve benden sonra gelecek, Ahmed adında

bir peygamberi müjdeleyici (olarak gönderdiği) peygamberiyim” demişti.”42

Teğabûn sûresinden sonra nazil olan Mumtehine sûresinden sonra

Mushaf’a yazılmış olan 61. Sûrenin 6. Âyetinde, Hz. İsa’nın büyük ehemmiyeti,

bütün ehemmiyeti: 1. Tevrat’ı tasdik etmede, 2. Peygamber Muhammed’i

müjdelemede i‘câz kılınmıştır.

Buna göre İncil İslâm peygamberi Ahmed’in yakın zamanda ortaya

çıkacağı hakkında müjde demek idi. Meryem oğlu İsa’nın elinde bir kitap var idi.

O ise, Tevrat idi. Bir de müjde vardı. O büyük müjdenin, büyük kitabı olması için

İslâm peygamberi Hz. Ahmed’in elindeki Kur’ân-ı Kerîm indi. Hilafet-i

insaniyyenin, İncili idi. Sosyal adaletin İncil’i idi. Ezelî ve aslî temizlik İncil idi.

Ezelî hatadan arınma hayaliyle, Mısır ve Hint nehirlerinde yıkanmaktan,

Hıristiyanların vaftizlerinden ve buna benzer hurafe ve beyhude akidelerden

insaniyeti kurtarmanın müjdesi idi. Kurbana muhtaç olmayan tam bağımsız

Allah’ın “Andolsun, biz insanoğlunu şerefli kıldık.”43 İncil’i idi.

Hz. İsa’nın elinde kitap vardı. İsmi el-Kitap idi. Hz. İsa, Allah’ın kelâmı

idi. İncil, Hz. İsa’nın dilinde Allah’ın kelâmı idi. İlahî müjde idi. İncil yazılmış bir

kitap değildi. Bilfarz bir kitap olduğunu düşünelim, onun en temel amacı, Hz.

Muhammed’i müjdelemek olduğundan kitabının tamamının da ismi Ahmed’in

müjdesi oldu. İncil oldu. Çok net olması için tam anlamıyla seçkin, mükemmel bir

isim seçildi. Asıl kitap Aramîce olsa da ismi Yunanca kılındı. Böyle olabiliyor.

Bu bir görüştür. Başka daha güzel bir görüş bulunmadıkça bu görüş kesin faydalı

olur.

Mushaflarda sûrelerin tertibi tevkîfî olsa ya da tesadüf olsa da dikkat

çekicidir. Tesadüf ise daha ziyade dikkat çekici olur. Teğabûn sûresinden sonra

nazil olup, Mushaf’ta öne geçirilmiş, Mumtehine sûresinin on üç âyetinden sonra

Mushaf’a yerleştirilmiş Medîne’de nazil olan 61. sûre, yani Sâf sûresinin 6.

âyetinde, Meryem oğlu Hz. İsa’nın böyle büyük müjdesi zikredilmiştir. Bu,

Tevrat’ın hesabiyle Yahudi ve Hıristiyanların inançlarına göre yaratılıştan 60 asır

sonra, yedinci binin, 6. asrında dünyaya gelerek peygamber olduktan 13 sene

sonra büyük imtihanlardan geçerek Medîne şehrine hicret edecek İslâm

peygamberi Ahmed hakkındaki Meryem oğlu İsa’nın bu müjdesidir. Yani 7-8.

yüzyıllarda vuku bulacak İslâm devletinin başarılarını haber veren cümlelerin, 7.

ve 8. âyet-i kerîmelerde var olması gibi böyle bir tertip tesadüf olursa daha fazla

dikkat çekici olur.

Bu dikkat çekici tertibin bundan başka yine birkaç delili vardır. Cuma

sûresinden sonra gelen 63. sûrenin 11. âyet-i kerîmesinde geçen “Allah, eceli

geldiğinde hiçbir kimseyi asla ertelemez.”44 cümlesi ümmetin bütün gücü tam

olgunlaştıktan sonra “ ................. ............. ......... .........” ilâhî müjdesi tam anlamıyla

gerçekleştikten sonra altmış üç yaşında hicretin 11. yılında Şari‘-i Hakîm’in yüce

Allah’ın katına gecikmeksizin yolculuğunun açıklaması olabilir. Bu gayet açık bir

beyandır. Hiçbir zorlama da yoktur.

44 Munafikîn, 63/11.

Kadir sûresi Mushaf’ta Âlak sûresinden sonra yerleştirilmiştir. İlk beş

âyeti Ramazan ayında, Kadir gecesinde ve Hz. Peygamberin 40. yılında nazil

olduğu görüşü işaret gücüyle ifade edilmiştir. Kur’ân-ı Kerîm’in tamamı, baştaki

ilk beş âyet-i kerîmede tam manasıyla mündemiçtir. Rahim duvarına asılı kan

pıhtısından yaratılmış insan, ilahi delillerin en büyüğüdür. İlk öğretmen, kalem

vasıtası ile öğretmiştir. Senin Rabbin çok ikram sahibidir. İnsanın bütün bilgisi,

Allah’ın bir lütfü, demek olur.

Bütün bu manalar, çok kolay bir yolla yalnızca surelerin tertibinin

bereketli ile faydalı olmuştur.

Beş sûre; Tekasur, Asr, Hümeze, Fil ve Kureyş sûreleri istenen bir amacı

ifade etmek üzere nüzul tertibine muhalif bir şekilde Mushaf’ta bir düzene

konulmuş olabilir. Kur’ân-ı Kerîm Asr sûresinde bütün tarihi çağları şahit tutmak

suretiyle yemin eder. Bütün insanlık zarardadır. Maddî medeniyet insanlara

mutluluk veremedi. Ancak boş şeyleri ileri sürdü. “....... ......” medeniyetin malî

gücünde insanların maslahatlarında kullanılmadı. Başkalarının haklarına,

hürriyetlerine tecavüz eden medeniyetin askeri gücü de nihayet Fil sahipleri gibi

yok olur, olacaktır. Yeryüzünde ıslah şu üç şartla- Birincisi: Bütün insanlığın

ülfeti, ikincisi: Yükselen ihtiyaçlar, üçüncüsü: Toplumun emniyetin bereketi ile-

meydana gelir.

Bu sûrelerin her biri müstakil manalarını ayrı ayrı olarak ifade etmekle

birlikte Mushaf’taki tertipleriyle de istenen manaları ifade etmiş olmaktadır.

. .. ..... .. .. ... .. .. . ... ...... .... ......45

45 Konuşmaksızın her zaman yepyeni eskinin sırlarını söylerim sana dinle.

46 Maide, 5/44.

47 Taha, 20/51.

48 Ey İsrail oğulları! Bu sizin Tevrat’ınızın çakmağı değil, ancak ciğerleri yakan bir haberden

başkası değildir. Şayet cahiller sizin sırrınıza vakıf olmasa da, o kendi örtüleri içinde benim için

aşikârdır.

Tarihten beri yalan vesilelerle insanların mallarını sürekli olarak yiyip durdunuz. Sizin derin bilgi

sahibi olan âlimlerinizin hiçbir zaman abidlerden olmaması beni şüpheye düşürdü.

10) Tevrat kelimesi muhtemelen Türkçedir.

Geçmiş ümmetlerin kitapları arasında insanların dinlerine, fikirlerine etkisi

bakımında Tevrat en eski, en önemli, en büyük dünya kitabıdır. Kur’ân-ı

Kerîm’de “Biz içinde hidayet ve nur olan Tevrat’ı indirdik”46 gibi, “Biz ilk nesli

yok ettikten sonra Mûsâ’ya kitabı verdik…”47 gibi âyeti Kerîmlerde Tevrat

hakkında belîğ övgüler nazil kılınmıştır. Tevrat’ın belki asıl dili İbranîce’dir.

Belki sonraları Aramî, Suryanî dillerine çevrilmiş olabilir. İslâm’dan birkaç asır

önce Arapça’ya da tercüme edilmiştir.

Tevrat kelimesinin kökeni Yahudi âlimleri tarafından olduğu gibi

Hıristiyan âlimleri tarafından da bilinememiştir. Okunuşu tam ittifakla Tevrat’tır.

Hz. Osman Mushaf’ında da ismi Tevrat’tır. Eski Türkler mi Yahudilerden yahut

Yahudiler mi Türklerden şu Tevrat kelimesini istiare yoluyla almış? Bu iki

ihtimalin her biri elbette mümkündür.

Tevrat kelimesinin maddesi ve yapısı her hâlükârda yabancıdır. Edebiyat

ilminin imamları Tevrat “...” maddesinden gelmiş, (1) “....” tefil kalıbındadır.

(2) “....” kalıbındadır, (3) yahut “. . .” maddesinden “.....” veznindedir, deseler

de böyle sözler kuru bir tahminden ibarettir.

Filozof Ebu’l-Âla el-Meârrî “el-Lüzumiyyat” adlı eserinin çeşitli

yerlerinde büyük hakikatleri açıklama yolunda Tevrat kelimesinin kökeni

hakkında latifeler söylemiştir:

..... ..... . .... ... .... ... .... ..... ...

.... ..... .. ...... ... ...... .. ...... ... ... ......48

 .... ... ... .. ... ....... .. ...... .. ....... ...

... ...... .. .. .... ..... ....... ... .. ... ..

Büyük filozofun şu sözleri kelimenin türevi hakkında edebiyat

imamlarının sözleri gibi kuru ve zarif bir tahmin ise de Eski Ahit’in muhtevası

hakkında söylenmiş doğru bir sözdür.

..... ... .. ..... ..... .... ....... ..... ...

....... .. .... ......... ....... .. .... ...

. ......... .. .... ........... ..... ......49

49 Aklına uygun davran! Onun güzel gördüğünü yap, çünkü o miştardır. Tevrat’tan hiçbir hükmü

kabul etme, zira gerçekler ondan gizlenmiştir.

Yahudilerin kitaplarının “Burya”dan türediğini düşünüyorum. Hâlbuki şimdiye kadar onun Bevar

kelimesinden türediği zannedildi.

50 Kelime sözlükte ölmek, yok olmak, sonuç vermemek, başarısız olmak ve işlememek ve bir

şeyden faydalanamamak anlamındadır.

“..... kelimesi, ....50 kelimesinden, Tevrat ..... kelimesi, “.....”

kelimesinden türetilmiştir” şeklindeki söz gayet güzel bir latife ise de, Tevrat

sayfaları Yahudilere ..... oldu. “Doğru ve gerçek, Tevrat’tan tamamen ......

oldu” şeklindeki söz de her zaman gerçek olmuştur. Bu durum günümüzde

fazlasıyla açık bir gerçek olmuştur.

Tevrat (Torah) sözünün aslı, Eski Ahit âlimlerine aşikâr değilse, Tevrat

kelimesi hakkında edebiyat imamlarının iştikakları da kuru bir tahmin ise, o

zaman Tevrat kelimesi her hâlükârda Türkçedir. Kanun, karar, hakim gibi

manaları vardır. Arapça ya da İbranice olsaydı diğer müştakları da sabit olurdu.

Tevrat kelimesinin aslı, “Töre”dir. Beş kitabın ismi Türkçe’den istiâre

edilmiştir. Hz. Osman Mushaf’ındaki “Tevrat”ın yazılış şekli de bize delil

olabiliyor. Zeyd b. Sâbit gibi sağlam bir kâtip, elbette Kur’ân resmini ortaya

koyan değil, onun nakledicisidir. Harflerin ziyadelerine, dönüşümlerine açık delil

bulunmadıktan sonra Tevrat “....” yahut “....” veznindedir, şeklindeki sözler boş

sözlerdir.

Bizim Oğuz Han’ımız, Zülkarneyn olsa da olmasa da Oğuz Töresi, Yahudi

töresinden daha eskidir. Oğuz Han’ın töresi, Cengiz Han’ın yasası ve Timur’un

tüzüğü tamamen Türk malıdır. Töre sözü Türkçedir. Yahut Türk sözü töreden

gelmektedir. Yahudilerin töresi, Türklerin töresinden istiâre yoluyla alınmıştır.

Tevrat kelimesiyle Tur (...) kelimesi arasında yakın ilişki vardır. Tur

sözü Yahudiler’de yoktur. İbranîler böyle bir görüşü asla kabul edemezler.

Onlarda Hurîb (.....) söz vardı. Kur’ân-ı Kerîm’in nazmına ve Mushafların

hatlarına önem veren İslâm âlimleri, böyle bir görüşü kabul etmezler. Ancak

Tevrat sözünün aslının töre olmaktan başka bir ihtimali yoktur.

Garip ve latif bir söz, ....... ..... .. ....... ..... adlı kitapta Bahupal hâkimi

Hz. Nüvvab Sıddîk Hasan, Siyaset kelimesi Cengiz Han’ın seyase (üç yasa)

sözünden alınmıştır, demiştir. Bu söz, siyaset teriminin mastarını, siyaset

kelimesinin kökenini açıklama konusunda şaşırtıcı ve latif bir yorumdur. Uygur

Türklerinin marifetiyle tedvin edilip, Cengiz Kağan andına isnat edilmiş olan üç

yasa=seyase=siyese Türkçe ve Türk malı olduğuna göre Türk Tarihi Yüce Heyeti

üyelerine, özellikle Sayın Afet Hanım51 gibi Türk fahrinin güzel konferanslarına

ilave edilebilecek latif bir delildir.

51 Ayşe Afet İnan Uzmay, 29 Kasım 1908 yılında Selanik doğumludur. 8 Haziran 1985 yılında

Ankara’da vefat etmiştir. Türk öğretmen, tarihçi ve sosyoloji profesörü. Atatürk’ün manevi

kızıdır. Cumhuriyetin ilk tarih profesörlerinden birisi olan Afet İnan, yıllar boyu kurucuları

arasında yer aldığı Türk Tarih Kurumu'nun astbaşkanlığını yapmıştır. Türk Tarih Tezi’ni ortaya

koyan tarihçiler arasında yer alır.

52 Ebu Muhammed eş-Şatıbî, Herzu’l-Emanî ve Vechu’t-Tehanî fi’l-Kiraati’s-Seb‘a, Daru’l-huda,

1426/2005, s. 67.

Beş on Arapça kelimenin iştikaklarını delil olsun diye yukarıda zikrettim.

Zorlama eseri, sahtekârlık hileleri açıklamalarımda yoktur. Şimdi sıra Ye’cûc ve

Me’cûc kelimelerine geldi.

11) Kehf sûresi 94. âyet ve Enbiya sûresi 96. âyet-i kerîmelerinde

zikredilen Ye’cûc ve Me’cûc kelimeleri de elbette Yunancadır.

İmam Âsım’ın kıraatinde Ye’cûc “.....” ve Me’cûc “.....” kelimeleri

mehmuz (hemzeli) ise de, diğer bütün imamların yani ümmetin bütün imamlarının

kıraatlerinde Ye’cûc ve Me’cûc kelimeleri memdûddur (uzatmalı). Bu cümleden

olarak lügat âlimlerinden İmam Ru’be b. el-Ucac’ın sözlüğünde, kelime Âcüc

(....) dür. Buna göre, kelime Me’cûc ve Mâcüc olmak üzere iki yapıda olur.

Ye’cûc kelimesinin okunuşuna gelince, burada üç türlü okuyuş biçimi vardır.

Birincisi, Ye’cûc (.....), Yâccûc (.....) ve Âcüc (....) dür. İmam Şatıbî’nin

konuya vâkıf bir yaklaşımına göre ..... , ..... kelimeleri mehmuz olursa, bu iki

isim “. . .” maddesinden “.....” ve “.....” vezninde olmuş olurlar. Anlamları,

yanmak, yakmak ve alevlenmek gibi manalara delaleti cihetiyle kelimelerde

Arapça olma şüphesi vardır. İmam Şatıbî, Kehf sûresinde geçen ferş (...)

kelimesinin harflerini tahlil ederken “........ ....... ....... ......... ...........”52 şeklinde bir

şiir nakletmiştir. Manası Arapçaya yardım etmek için dört kelimeyi mehmuz yap

demektir. Kelimeye med takdir edildiğinde kelime yabancı olur, demektir. Bu ne

güzel ve ne kadar özlü bir açıklama.

Me’cûc, demus ve ağus kelimelerinden oluşan demağuğ kelimesinin

Arapçalaştırılmış şeklidir. Kendi amaçları, nefsanî, şahsî arzu ve hevesleri

yolunda halkı sevk eden efe demektir. Daha önceleri övgü lakabı olarak

kullanılırdı. Sonunda tabiatlarının bozukluğuna bağlı olarak kelime de

bozgunculuk manalarına delalet eder olmuştur.

Ye’cûc=theos ağus, kelimelerinden oluşan (theağus) kelimesi de

Arapçalaştırılmıştır. Tanrıları da kendi amaçları yolunda sevk etmek, heva ve

heveslerine müptela olmuş kibirli, zalim ve böbürlenen bozguncu demektir.

Arapçalaştırılırken önceki bölümleri naht usûlüne göre terk edilmiş,

demağuğ, theağuğ kelimeleri, mağuğ, ağuğ şekillerine kısaltıldıktan sonra

Arapçaları Âcüc, Ye’cûc ve Me’cûc olmuştur.

Bu durumda, (1) Cücü de reislik manası gayet açıktır. (2) Cüc ve Me’cûc

kelimelerini Eski Ahit ve Yeni Ahit sayfalarında çeşitli manalarda kullanıldığı

açıktır. (3) Kur’ân-ı Kerîm, Eski Ahit kelimelerini ümmî bir kişinin diliyle

asıllarına döndürmüştür. (4) Eski Ahit ve Yeni Ahit Enbiyalarının, bütün

Yahudilerin, bütün Hıristiyanların asırlarca gafletlerini sapıklıklarını Kur’ân-ı

Kerîm âyet-i kerîmelerinin dikkat çekici güzel “..”sı, ikame etmiş, gayet nezih ve

mübarek bir dille düzeltmiştir. Bu durumda:

11. Ye’cûc ve Me’cûc Kimdir?

Ye’cûc, yeryüzünde her yerde, her millette her zaman ortaya çıkabilir. Bu

sebepten, Ye’cûc ve Me’cûc’ün cinsiyetleri, zamanları, mekânları Kur’ân-ı

Kerîm’de tayin edilmemiştir.

Hz. Nuh döneminde de vardı. Fakat güçsüz olmaları yahut başkalarının

daha güçlü olması nedeniyle istila yolları kapanmış idi. Zülkarneyn döneminde

vardı. Her tarafa yayılmış bir vaziyette idiler. Az çok zayıf kalmış halklar üzerine

o zamanın müfsit Ye’cûc ve Me’cûcleri, bozguncuları ve zalimleri saldırıyorlar ve

istila ediyorlardı.

“İki dağ arasına ulaşınca, bunların önünde, neredeyse hiçbir sözü

anlamayan bir halk buldu.” dediler ki: “Ey Zülkarneyn! Ye’cûc ve Me’cûc (adlı

kavimler) yeryüzünde bozgunculuk yapmaktadırlar. Onlarla bizim aramıza bir

engel yapman karşılığında sana vergi verelim mi?”.53

53 Kehf, 18/93-94.

Belli iki dağ civarında oturan belli bir memleketin halklarını o döneminin

müfsitlerinden saklanmak için o halkın istedikleri tedbiri uygun görmüş, iki dağın

arasını dağ kadar büyük Sed ile Zülkarneyn kapatmıştır.

Burada itibar gözüyle, ihtimam fikriyle mülahaza edilecek meselelerden

biri, İki dağ nerede? İkincisi, dağ kadar Sed ne zaman inşa edildi? Üçüncüsü, ne

kadar zamanda dağlar kadar Seddin inşası tamamlandı? gibi meseleler değildir.

Büyük Kur’ân’ın büyük kıssalarına göre zamanın ve mekânın ehemmiyeti yok

yahut azdır. Hatta inşa edenlerin de ehemmiyeti pek yoktur. İnsanların büyük

facialarını görüp dururken, ancak tedbir aramaktan habersiz tarihçiler, beyinleri

ilimle dolu ise de kalpleri ilmin etkisinden boş kimseler öyle meseleleri çözmekle

meşgul olabilir.

Kur’ân-ı Kerîm’in maksadına göre itibar edilecek meseleler: (1)

Memleketlerin biri belalardan birine duçar olursa, yardım tedbirlerine acele

etmek, o dönemdeki mevcut güçlerin her birine vazife olur. (2) Vazife karşılığında

bedel almaya, kendilerine arz edilse bile himmet gösterilmez. İnsanların

mülklerini ve kuvvetlerini yalnız onların zaruretlerine ve maslahatlarına sarf

etmek meşrudur. (4) Büyük güç ve çareler hükümdarın elinde toplanırsa bunlar

halkın zaruri ihtiyaçları ve maslahatları için sarf edilir. (5) Devlet ve hükümetten

amaç, halkın maslahatlarını güvence altına almaktır. Hâkim, hâdimdır. Kendi

amaçları yolunda halkı istihdam ederse, böyle bir hükümet zalim bir hükümet

olur. Nihayet devletin yıkılmasına sebep olur. (Halledilecek meseleler şu dört beş

mesele gibi meselelerdir).

Son dönemlerde Ye’cûc ve Me’cûc bulunmuştur. Büyük İskender o

zamana göre, Ye’cûc, güçlü askeri ise elbette Me’cûc’dür. Yahudilere nispetle

Bâbil hükümeti Ye’cûc olup, Türk hem İslâm âlemine nispeten Cengiz Han ve

Hülâgu, Ye’cûc-Me’cûc’ün en şiddetli olanı idi.

Şu günlerde ateş gücü ve mali gücüyle bütün yeryüzünü istila etmiş

medenî Hıristiyan dünyası, bütün insanlara nispeten, özellikle İslâm milletlerine

nispeten en şiddetli manasıyla Ye’cûc ve Me’cûc’dür.

Eski şirk inançların bütün teuğuniyelerini, paganist putperestlerin bütün putlarını

kendilerine tam anlamıyla mal ettikten sonra kendilerinin ateş gücü ve maddi güçleriyle

hem Allah huzurnda büyüklük taslayan hem de bütün insaniyete şiddetli zulümler yapan

(theâğuğ, demğuğ) Theanthrop Hıristiyan dünyası, yeryüzüne gelebilecek Ye’cûc ve

Me’cûclerin en ileri aşaması, en gelişeni ve en müfsit örnekleridir.

Kehf sûresinde peygamber Zülkarneyn diliyle “Zülkarneyn: Bu,

Rabbimden bir rahmettir. Fakat Rabbimin vâdi gelince, O, bunu yerle bir eder.

Rabbimin vâdi haktır, dedi. O gün (kıyamet gününde bakarsın ki) biz onları,

birbirine çarparak çalkalanır bir halde bırakmışızdır; Sûr'a da üfürülmüş,

böylece onları bütünüyle bir araya getirmişizdir.”54 âyet-i kerîmesi ve Enbiya

sûresinin “Nihayet Ye’cûc ve Me’cûc’ün önü açıldığı zaman her tepeden akın

ederler.”55 âyet-i kerîmesi bugünkü kapitalist medenî Hıristiyan dünyası hakkında

elbette daha fazla doğru olabilir.

54 Kehf, 18/98-99.

55 Enbiya, 21/96.

56 Kehf, 18/86.

57 Kehf, 18/98.

Kur’ân-ı Kerîm gibi büyük bir kitapta “Ey Zülkarneyn! Ya (onları)

cezalandırırsın ya da haklarında iyilik yolunu tutarsın” dedik.”56 gibi mutlak

seçim hakkı verilmiş olan Zülkarneyn, iki dağ kadar büyük bir Sed inşa ettikten

sonra gururlanmayıp, “Bu Rabbimden bir rahmettir” demiş ise, böyle söz taçlı

kralların sözü olamaz. Belki Süleyman’dan daha büyük bir peygamberin sözü

olabilir. “Rabbimin vaadi gelince onu yerle bir eder. Rabbimin vaadi gerçektir

dedi.”57gibi geleceğin perdeleri arkasındaki tamamıyla gaip büyük haberleri, ufak

tefek Yahudi peygamberleri söyleyemez. Mutlak irade şerefine nail olmuş büyük

kral, büyük nübüvvet şereflerine ulaşmış adil Zülkarneyn gibi simalar, büyük

İskenderler, birinci Keykubat ve Qiwang te gibi kişiler arasında aranırsa

bulunamaz. Zülkarneyn’in dilinden hikâye edilmiş “Rabbimin vaadi gelince onu

yerle bir eder.” âyet-i kerîmesinde Sed’in yıkılması Ye’cûc ve Me’cûclere isnad

edilmemiş, Allah Teâla (c.c)ya yahut onun vadine isnad edilmiştir. Kur’ân-ı

Kerîm’in böyle bir isnadı, Ye’cûc ve Me’cûc hakkındaki yaygın hataları tamamen

yıkacaktır.

İhvân-ı Safa risalelerinin 4. cildinde, Ulum-i Nâmusiyye-i Şer‘iyye

risalelerinden 6. risalede zahiri manalarından vazgeçilip, Batınî manalarına

hamledilecek meseleler arasında Ye’cûc ve Sed hakkında şöyle denmiştir:

...... ..... ... . ... .. ..... ... ... ... ..58

58 Arka arkaya gelen zümrelerden hangisi Ye’cûc Me’cûc’ün Seddi’ni yiyip bitirecek.

59 Enbiya, 21/97.

60 Enbiya, 21/1-2.

61 Enbiya, 21/105.

İhvân-ı Safa gibi ilim mecmualarına da sirayet etmiş hata ve uydurmaları

bir defa kabul ettikten sonra tevil etmek belki bir ustalık olabilir. Fakat öyle

uydurmaları Kur’ân-ı Kerîm âyet-i kerîmelerine isnat etmek İhvân-ı Safa

mecmualarına elbette uygun olmaz. (Büyük gafletten kaynaklanmış edebi bir

cinayettir)

Zülkarneyn asrının Ye’cûc ve Me’cûc’ü, o zamanın basit istihkâmlarını

aşmak gibi ufak bir zahmetten aciz idiyseler, medeniyet asrının ateş gücü ve

maddi gücü önünde öyle yıkıntıların elbette yeri olamaz.

O zaman Allah’ın (c.c) gerçek vaadi zuhur ederdi. Ateş gücü ve maddi

güçlerine aldanıp gaflette kalmış Ye’cûc ve Me’cûc, büyük gafletlerinden uyanıp,

“Eyvah bizlere! Doğrusu biz bundan gafildik. Hatta biz zalim kimselermişiz”59

şeklindeki itiraflarıyla kibirli gururlarından, istibdat zulümlerinden tevbe edip

yahut aciz kalıp hak ve hakikat mihraplarında secde ederler. Sosyal adalet

kanunlarına boyun eğerler. Medeniyet dünyasının büyük dönemi başlar.

Medeniyetin nefsanî siyasetlerinin yerine İslâmiyet’in adil siyaseti ikame edilir.

Bizim şu açıklamalarımıza göre lâhûtî Yuhanna’nın müthiş rüyalarından,

İşaya Hezekiel gibi peygamberlerin dehşetli nübüvvetlerinden, bütün medenî

milletler gelecekte azat olur. Büyük medeniyetin nihai dereceleri, son gayeleri

Yahudilerin şanına kurban edilemez. (Medeni devletlere büyük bir müjde).

Enbiya sûresinin başı “İnsanların hesaba çekilmeleri yaklaştı. Hâlbuki

onlar gaflet içinde yüz çevirmekteler. Rab’lerinden kendilerine yeni bir öğüt

gelmez ki, onlar mutlaka onu alaya alarak, kalpleri de gaflette olarak

dinlemesinler.”60 şeklindeki âyet-i kerîmeleridir. Sûrenin sonunda Ye’cûc ve

Me’cûc’ün fethi anlatıldıktan sonra “Andolsun, Zikir’den (Tevrat’tan) sonra

Zebûr’da da, yer yüzünde muhakkak benim iyi kullarım varis olacaktır, diye

yazmıştık.”61 âyet-i kerîmesi zikredilmiştir. Böyle bir âyet-i kerîmeden sonra

peygamber Hz. Muhammed’in (s.a) bütün alemlere rahmet olan risaletinin

tamamı, “De ki: “Bana ancak, ilâhınızın yalnızca bir tek ilâh olduğu

vahyolunuyor. Artık Müslüman oluyor musunuz?”62 âyet-i kerîmesindeki iki

büyük sınırlamada (... ) özetlenmiştir.

62 Enbiya, 21/108.

63 Mücadele, 58/21.

Kur’ân-ı Kerîm’in dikkat çekici şu iki açıklaması Ye’cûc ve Me’cûc

meselesinde benim görüşümü açık desteklemektedir. Ye’cûc ve Me’cûc hakkında

Yahudilerin, Hıristiyanların ve Müslümanların meşhur zanlarına dayalı inançları

doğru olsaydı, Ye’cûc hadiselerinden sonra genel olarak risaletin önemi

kalmayacaktır. Kur’ân-ı Kerîm’in yüce ve büyük o açıklaması zamanı geçmiş,

önemi bitmiş bir hikâye olacaktır.

Talebeler! İçtihadınıza bir mesele arz edeyim. Şari‘-i Hakîm Hz.

Peygamberin (a.s) âlemlere rahmet risaletinde büyük iki sınırlamanın (... )

hikmeti nedir?

12. Görüşümü Yazdım. Amacım Neydi?

Kur’ân-ı Kerîm gibi büyük kitapta zikredilmeseydi Ye’cûc ve Me’cûc

kelimeleri hakkında bir söz söylemek arzusu bende belki hiç olmazdı. Ye’cûc

hakkındaki düşüncelerimi yazdım. Çünkü kalbim büyük huzursuzluklar içindeydi.

Ufak ve kolay meselelerdeki ümmet imamlarının gafletlerini giderdim. Belki daha

ziyade doğru açıklamalara müctehidlerden biri bundan sonra yol bulur. Kur’ân-ı

Kerîm ifadelerini Yahudi masallarına uydurmak cinayetlerinden müslüman

talebeler kurtulursa, ben kanaat ederim. Bütün amacım sadece budur. Eski

görüşlere saldırmak değil, geleceğin yollarını talebelere açmak benim amacım

idiMüslüman talebelerinin üstün zekâlarına, canlı ruhlarına, doymak bilmeyen bir

ilgi, edepli bir özgürlük ve kâmil bir saygı telkin etmek arzumuz idi. Eğer

ilimlerin ve sanatların her birine ilgi, saçmalık, akılsızlık, cehalet ve kötü taklit

gibi bağların her birinden özgür ve fikirlerin, hakikatlerin, insanların tümüne

hürmet gibi bu üç fazilet bizim talebelerimizde bulunursa, yani kişisel edep

değerleri İslâm’ı idrak eden talebelerde yerleşirse Deccal fitneleri, Ye’cûc-

Me’cûc istilaları ve devrim tufanları bize zarar veremez. Mehdiyi beklemeye, Hz.

İsa’nın nüzulüne de ihtiyaç kalmaz. Mehdîlerimiz, yol göstericilerimiz,

Mesihlerimiz ve masihlerimiz kendimizden, Müslüman Türk evlatlarından

çıkacaktır. Galip olurlar. Maddi ve manevî güçlerin her birinde medenî milletlerin

her birine, İslâm milletleri eşit ya da onların önüne geçmedikçe İslâm mehdileri

meydana çıkmaz. İmâm Mehdî gelişmelerin başlangıcı değil, bütün gelişmeler e

büyü gücün neticesinde meydana gelecek adaletin baş imamıdır. İmam mehdi

hadisleri, Yahudilerin ve Mesih nübüvvetlerinden daha ziyade kesinlikte elbette

sabittir. Problem hadislerde değildir. Eğer problem var ise de o da sadece

kafalardadır.

Allah, “Şüphesiz ben ve elçilerim galip geleceğiz, diye yazmıştır.”63

Buradaki “elçiler” daha önceki ümmetlere gelen elçiler değil, İslâm elçileridir.

Peygamberlerin sonuncusu Hz. Muhammed’in mührüyle onaylanacak İslâm

elçileridir. Bunlar daha önceki ümmetlere gelen elçiler olsaydı âyetin geleceğe

işaret eden yönü zikredilmezdi.

İctihad bize mutlak olarak farzdır. Büyük bir vazifedir. Teşri‘ bizim büyük

ve kutsal hakkımızdır. İslâm risaleti, İslâm ümmetinde sonsuza dek artarak devam

edecektir. O, kemaline ulaşacak ilahi bir nimettir. “O, Allah’a ortak koşanlar

hoşlanmasalar bile dinini, bütün dinlere üstün kılmak için, peygamberini

hidayetle ve hak dinle gönderendir.”64 âyet-i kerîmelerinin umumî muhtevasının

dışında olabilecek bir sosyal nimet yoktur.

64 Tevbe, 9/33.

65 Zumer, 39/69.

66 Zumer, 39/74.

Bu gün yeryüzü güneş ışığından ziyade özgür ilim ve saygın fen

bilimlerinin nuruyla aydınlatılmaktadır. İslâm talebeleri, Türk çocukları, hepiniz

buralara, medeniyet okullarına ve evlerinize medeniyet nuruyla birlikte İslâm

ruhunu taşıyınız. Türk yurtları, Allah’ın nuruyla aydınlanır. “Yeryüzü, Rabbinin

nuruyla aydınlanır. Kitap ortaya konur. Peygamberler ve şahitler getirilir.”65.

Allah’ın (c.c) büyük kitabı Kur’ân-ı Kerîm sosyal hayatınızın temeli olmasının

bereketiyle, kendi çocuklarınız nebi ve şahitler olur, Şar‘-i Hakîm’in nurlu

ruhaniyeti bu şekilde yeryüzünde bitmez tükenmez bir hayat olur. Nihayet her

biriniz “Hamd, bize olan vaadini gerçekleştiren ve bizi cennetten dilediğimiz yere

konmak üzere bu yurda varis kılan Allah’a mahsustur. Salih amel işleyenlerin

mükâfatı ne güzelmiş!”66 âyet-i kerîmelerini o zaman tasdik edici bir dille

okursunuz. O günkü tilavetler bir ses değil, bir yankıdır ve tilavet değil bir

hikâyedir.

Büyük atalarınızdan miras olarak size kalmış yerleriniz ve yurtlarınız

cennetiniz olur. Mükemmel, büyük özgürlükle, mutlak seçme özgürlüğünüz ve

bütün takdir-i ilâhiniz elinizde olur. O zaman Proletarya kavgaları, kargaşası,

komünizm Me’cûc’leri ve kapitalizm Ye’cûc’leri size zarar veremez. Bismillah

ileri!

Petersburg-Leningrad 31 Mayıs 1930 tarihinde yazıldı.

Musa Carullah

Bu kitap, Kaşgarlı Abdurrahman Ahund Nasiruddîn kardeşimizin sorularına cevap olması için yazılmış erserlerden biridir.